Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι να απέγιναν άραγε όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί άμυνας που υποτίθεται πως έχει ο ψυχισμός μας:;
Πού είναι όταν τους χρειάζεσαι και θες να τους χρησιμοποιήσεις και βγαίνεις εκτός εαυτού και όλα τα απωθημένα συναισθήματα εκτοξεύονται σαν κομφετί στα ουράνια αφήνοντάς σε περικυκλωμένη και αναψοκοκκινισμένη στο κέντρο μαζεύοντας τα κομμάτια σου κάθε φορά;;
Όλοι θα πουν και θα κριτικάρουν γιατί σε κάτι τέτοιες στιγμές όλοι ξέρουν να λένε και να κριτικάρουν.
Ε ναι είμαστε άνθρωποι, (και ας είμαστε ψυχολόγοι, άνθρωποι είμαστε, ω ναι), και ως κοινοί θνητοί έχουμε και τον θυμό στη ζωή μας.
Όχι φίλοι μου δεν τα έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, μην σας πω ότι έχουμε χειρότερα από τα δικά σας ή και όλα αυτά μαζί και ας φαινόμαστε ήρεμοι με μειλίχιο βλέμμα και τη συμβουλή στο τσεπάκι.
Έχετε ακουστά την ηρεμία πριν την καταιγίδα;;
Από την άλλη πλευρά, είναι και αυτή η μνήμη που δεν γίνεται λήθη και να γίνει μπορεί κάποια στιγμή να ανακληθεί την πιο λάθος στιγμή.
Θα ήθελα να είχα μια μαγική γόμα και να μπορώ να σβήσω όλες τις αρνητικές μνήμες, όμως δεν είναι αυτό το οποίο χρειάζομαι.
Η πραγματική μου ανάγκη είναι από ανθρώπους αυθεντικούς!
Από ανθρώπους που θα σε ακούσουν χωρίς εμπάθεια και θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν τον θυμό σου και τι στον προκαλεί. Από ανθρώπους που θα είναι δοτικοί μαζί σου και δεν θα σε "πουλήσουν" με την πρώτη ευκαιρία. Από ανθρώπους που θα σε θέλουν και στις κακές σου στιγμές, που θα σε ανεχθούν και θα ασχοληθούν μαζί σου και όχι από απλά αδιάφορους παθητικούς δέκτες. Από ανθρώπους που δεν θα ξέρουν πως να διαχειριστούν όλον αυτό τον θυμό που θα τους διοχετεύσεις, όμως παρ'όλα αυτά δεν θα δυσανασχετήσουν.
Η αλήθεια είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι μειώνονται σε αριθμό στη ζωή σου, όμως όσοι είναι να μείνουν θα παραμείνουν σταθερά δίπλα σου βρέξει χιονίσει.
Οι δικοί μου αυθεντικοί άνθρωποι μετριούνται στην παλάμη του χεριού, όμως αισθάνομαι τόσο τυχερή που μόνο και μόνο από το βλέμμα με καταλαβαίνουν και προσπαθούν να με καθησυχάσουν.
Τώρα πια όλο και περισσότερο δεν φοβάμαι να θυμώσω, γιατί νιώθω ασφάλεια κάνοντάς το και όχι ντροπή!
Ακόμη και αν με έχουν προδώσει οι μηχανισμοί άμυνας μου!
Εξάλλου ο θυμός που φέρνει και γκρίνια δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα " γλυκό" παράπονο.
Why not??
*photo by kwnstantinos belias.
Πού είναι όταν τους χρειάζεσαι και θες να τους χρησιμοποιήσεις και βγαίνεις εκτός εαυτού και όλα τα απωθημένα συναισθήματα εκτοξεύονται σαν κομφετί στα ουράνια αφήνοντάς σε περικυκλωμένη και αναψοκοκκινισμένη στο κέντρο μαζεύοντας τα κομμάτια σου κάθε φορά;;
Όλοι θα πουν και θα κριτικάρουν γιατί σε κάτι τέτοιες στιγμές όλοι ξέρουν να λένε και να κριτικάρουν.
Ε ναι είμαστε άνθρωποι, (και ας είμαστε ψυχολόγοι, άνθρωποι είμαστε, ω ναι), και ως κοινοί θνητοί έχουμε και τον θυμό στη ζωή μας.
Όχι φίλοι μου δεν τα έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, μην σας πω ότι έχουμε χειρότερα από τα δικά σας ή και όλα αυτά μαζί και ας φαινόμαστε ήρεμοι με μειλίχιο βλέμμα και τη συμβουλή στο τσεπάκι.
Έχετε ακουστά την ηρεμία πριν την καταιγίδα;;
Από την άλλη πλευρά, είναι και αυτή η μνήμη που δεν γίνεται λήθη και να γίνει μπορεί κάποια στιγμή να ανακληθεί την πιο λάθος στιγμή.
Θα ήθελα να είχα μια μαγική γόμα και να μπορώ να σβήσω όλες τις αρνητικές μνήμες, όμως δεν είναι αυτό το οποίο χρειάζομαι.
Η πραγματική μου ανάγκη είναι από ανθρώπους αυθεντικούς!
Από ανθρώπους που θα σε ακούσουν χωρίς εμπάθεια και θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν τον θυμό σου και τι στον προκαλεί. Από ανθρώπους που θα είναι δοτικοί μαζί σου και δεν θα σε "πουλήσουν" με την πρώτη ευκαιρία. Από ανθρώπους που θα σε θέλουν και στις κακές σου στιγμές, που θα σε ανεχθούν και θα ασχοληθούν μαζί σου και όχι από απλά αδιάφορους παθητικούς δέκτες. Από ανθρώπους που δεν θα ξέρουν πως να διαχειριστούν όλον αυτό τον θυμό που θα τους διοχετεύσεις, όμως παρ'όλα αυτά δεν θα δυσανασχετήσουν.
Η αλήθεια είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι μειώνονται σε αριθμό στη ζωή σου, όμως όσοι είναι να μείνουν θα παραμείνουν σταθερά δίπλα σου βρέξει χιονίσει.
Οι δικοί μου αυθεντικοί άνθρωποι μετριούνται στην παλάμη του χεριού, όμως αισθάνομαι τόσο τυχερή που μόνο και μόνο από το βλέμμα με καταλαβαίνουν και προσπαθούν να με καθησυχάσουν.
Τώρα πια όλο και περισσότερο δεν φοβάμαι να θυμώσω, γιατί νιώθω ασφάλεια κάνοντάς το και όχι ντροπή!
Ακόμη και αν με έχουν προδώσει οι μηχανισμοί άμυνας μου!
Εξάλλου ο θυμός που φέρνει και γκρίνια δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα " γλυκό" παράπονο.
Why not??
*photo by kwnstantinos belias.
