ενοχές...

κι όταν σε πνίγουν τι κάνεις?
ακόμα κι αν δεν φταις και το ξέρεις....
συνεχίζεις να πνίγεσαι
σε σκέψεις....και σε δάκρυα που δεν εξωτερικεύεις ποτέ...
γιατί δεν μπορείς....

δεν μπορείς να υπερεπενδύουν και να περιμένουν πολλά από εσένα
ενώ εσύ δεν ξέρεις πως να φερθείς ή τι μέλλει γενέσθαι...

δεν μπορείς να κατανοήσεις καταστάσεις....τόσο φαινομενικά απλές...
μα τόσο σύνθετες....

 Ίσως να μην κατανοήσεις ποτέ τίποτα...

...όπως ακριβώς συνέβη και με τον λόγο που σε έκανε να κλαις χτες στη διπλανή θέση του μετρό...με αναφιλητά...
το ελάχιστο που μπόρεσα να σου προσφέρω ήταν τα χαρτομάντηλά μου....

τι σου συνέβη?

θα σου περάσει άραγε σύντομα?

ποιος ξέρει....

κανείς δεν θα μάθει ποτέ...