Δευτεριάτικες σκέψεις....

Μερικές φορές αναρωτιέμαι τι να απέγιναν άραγε όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί άμυνας που υποτίθεται πως έχει ο ψυχισμός μας:;
Πού είναι όταν τους χρειάζεσαι και θες να τους χρησιμοποιήσεις και βγαίνεις εκτός εαυτού και όλα τα απωθημένα συναισθήματα εκτοξεύονται σαν κομφετί στα ουράνια αφήνοντάς σε περικυκλωμένη και αναψοκοκκινισμένη στο κέντρο μαζεύοντας τα κομμάτια σου κάθε φορά;;
Όλοι θα πουν και θα κριτικάρουν γιατί σε κάτι τέτοιες στιγμές όλοι ξέρουν να λένε και να κριτικάρουν.
Ε ναι είμαστε άνθρωποι, (και ας είμαστε ψυχολόγοι, άνθρωποι είμαστε, ω ναι), και ως κοινοί θνητοί έχουμε και τον θυμό στη ζωή μας.
 Όχι φίλοι μου δεν τα έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, μην σας πω ότι έχουμε χειρότερα από τα δικά σας ή και όλα αυτά μαζί και ας φαινόμαστε ήρεμοι με μειλίχιο βλέμμα και τη συμβουλή στο τσεπάκι.
Έχετε ακουστά την ηρεμία πριν την καταιγίδα;;
Από την άλλη πλευρά, είναι και αυτή η μνήμη που δεν γίνεται λήθη και να γίνει μπορεί κάποια στιγμή να ανακληθεί την πιο λάθος στιγμή.
Θα ήθελα να είχα μια μαγική γόμα και να μπορώ να σβήσω όλες τις αρνητικές μνήμες, όμως δεν είναι αυτό το οποίο χρειάζομαι.
Η πραγματική μου ανάγκη είναι από ανθρώπους αυθεντικούς!
Από ανθρώπους που θα σε ακούσουν χωρίς εμπάθεια και θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν τον θυμό σου και τι στον προκαλεί. Από ανθρώπους που θα είναι δοτικοί μαζί σου και δεν θα σε "πουλήσουν" με την πρώτη ευκαιρία. Από ανθρώπους που θα σε θέλουν και στις κακές σου στιγμές, που θα σε ανεχθούν και θα ασχοληθούν μαζί σου και όχι από απλά αδιάφορους παθητικούς δέκτες. Από ανθρώπους που δεν θα ξέρουν πως να διαχειριστούν όλον αυτό τον θυμό που θα τους διοχετεύσεις, όμως παρ'όλα αυτά δεν θα δυσανασχετήσουν.
Η αλήθεια είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι μειώνονται σε αριθμό στη ζωή σου, όμως όσοι είναι να μείνουν  θα παραμείνουν σταθερά δίπλα σου βρέξει χιονίσει.
 Οι δικοί μου αυθεντικοί άνθρωποι μετριούνται στην παλάμη του χεριού, όμως αισθάνομαι τόσο τυχερή που μόνο και μόνο από το βλέμμα με καταλαβαίνουν και προσπαθούν να με καθησυχάσουν.
Τώρα πια όλο και περισσότερο δεν φοβάμαι να θυμώσω, γιατί νιώθω ασφάλεια κάνοντάς το και όχι ντροπή!
Ακόμη και αν με έχουν προδώσει οι μηχανισμοί άμυνας μου!
Εξάλλου ο θυμός που φέρνει και γκρίνια δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα " γλυκό" παράπονο.

Why not??

*photo by kwnstantinos belias.

Με πειράζει....

Με πειράζει

Υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να εξηγήσεις πολλά απ' όσα συμβαίνουν γύρω σου.
Συμπεριφορές, ανθρώπους, συναισθήματα, ερεθίσματα.
Τότε σκέφτεσαι πως είτε κάτι έχει πάει πολύ λάθος, είτε ζεις σε εικονική πραγματικότητα, είτε οι άλλοι είναι καταστροφικοί εισβολείς της άρτια δομημένης και τοποθετημένης σε τάξη πραγματικότητας σου. Μήπως συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα;;
Έπειτα κοιτάς τον ήλιο και σκέφτεσαι πως θα μπορούσε να είναι ένα σύνολο σβησμένων αστεριών, τα οποία πριν πέσουν στο πεδίο της μάχης αποφάσισαν να δωρίσουν το πολύτιμο τους φως! Αστέρια που συμβολίζουν πλήθος ευχών, που έσβησαν στην προσπάθεια τους να γίνουν πραγματικότητα. Αλήθεια πόσες φορές ευχήθηκες κάτι και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ;;
Πόσες φορές σταύρωσες τα δάχτυλά σου για να γίνει κάτι που τόσο πολύ θέλησες;;
Πόσες φορές ευχήθηκες να μπορούσες να κατανοήσεις ανθρώπους και συμπεριφορές;;
Γιατί εσύ να προσπαθείς τόσο πολύ και οι άλλοι απλά να μην ενδιαφέρονται;;
Γιατί εκεί που όλα λειτουργούν ρολόι και είναι τακτοποιημένα στα δικά σου κουτάκια τάξης, πάντα κάτι γίνεται και αναποδογυρίζονται όλα, αφήνοντάς σε ανήμπορο να αντιδράσεις;;
Κάποιες φορές πληγώνεσαι πολύ, άλλες πάλι απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό χάνοντας πάσα ιδέα!
Όμως τι πραγματικά συμβαίνει;;
Δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι! Φταις και εσύ που δίνεις χώρο και χρόνο και λες πάντα "δεν πειράζει".
Εγώ άλλα περίμενα και άλλα μου συμβαίνουν....
 Και ναι με πειράζει!!

Μαμά μεγαλώνω....

Μαμά μεγαλώνω...

Μεγαλώνω μαμά και δεν ξέρω τι μου γίνεται....

Πρέπει μόνη μου να παίρνω τις αποφάσεις μου πια. 

Τέρμα οι χαζοεπαναστάσεις της εφηβείας και τα νεύρα χωρίς λόγο.

Έχω δικό μου σπίτι πια και δική μου ζωή. Έχω και σύντροφο που τον αγαπώ και με αγαπάει.

Όλα μου φαίνονται δύσκολα.. Οι δουλειές, οι λογαριασμοί, η ζωή. Θέλω να έρθεις να με πάρεις από το χέρι και να μου πεις "μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ". Όμως δεν θα το κάνεις! Δεν θα το κάνεις διότι με έμαθες άθελά σου να τα βγάζω πέρα και στα πολύ δύσκολα! 

Τώρα ξέρω μαμά, ξέρω και να σιδερώνω, ξέρω και να μαγειρεύω, ξέρω και να είμαι ακόμη μια καινούρια "Μαίρη Παναγιωταρά". 

Μα πάνω απ'όλα ξέρω να αγαπάω, με όλη μου την καρδιά και το είναι. Ξέρω να συμμορφώνομαι και να συμβιβάζομαι. Ξέρω πότε πρέπει να λέω "έχεις δίκιο" και να υποχωρώ. Ξέρω να γίνομαι δοτική με όσους το αξίζουν. Ξέρω να κάνω υπομονή για τα πάντα.

Μεγάλωσα μαμά! Μεγάλωσα και θα κάνω την δική μου οικογένεια, αφήνοντας στην άκρη την ταμπέλα του κακομαθημένου μοναχοπαιδιού που πάντα ήμουν. Καιρός να δώσω προτεραιότητες και σε άλλα άτομα, πέρα από τον εαυτό μου, που το αξίζουν. 

Μαμά μεγάλωσα και σ'ευχαριστώ γιατί αισθάνομαι πως έχω μια τεράστια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους, εξαιτίας σου!

Μεγάλωσα μαμά...