μια τυχαία ιστορία....

Δεν ήξερα οτι κυρίως την άνοιξη φυτεύει κανείς λουλούδια στον κήπο του!
Πώς να το γνωρίζω άλλωστε, αφού κάθε φορά που αναλάμβανα υπό την προστασία μου κάποιο λουλούδι ή φυτό, έκανα ακριβώς το αντίθετο που έπρεπε να κάνω.
 Με άλλα λόγια, ή που θα κατάφερνα να το κατατροπώσω και να το εξοντώσω ή που θα μου το εξόντωναν οι άλλοι, με μεγάλη επιτυχία μάλιστα!
Το ίδιο συνέβη και με το περσινό καταπληκτικό λουλούδι που μου έφεραν στη γιορτή μου, 2 αγαπημένες φίλες, να δεις πως λεγόταν...α, ορχιδέα, ναι έτσι λεγόταν!
Η ορχιδέα μου λοιπόν αναδυόταν μέσα από μια καταπληκτική ,εικαστικά ,γλάστρα, και είχε κολλημένο επάνω ένα χαρτί που έγραφε οδηγίες ώστε να διατηρήσει την ακεραιότητα και τη φρεσκάδα του για πολύ καιρό ακόμα.
Είχαμε αρχίσει να τα πηγαίνουμε συμπαθητικά τα δυο μας, μπορώ να πω.
Την φρόντιζα την καημένη, για να αποδείξω πως δεν είμαι ανεύθυνη, μήπως μπορέσω να εξιλεωθώ για το ένοχο παρελθόν μου απέναντι στα φυτά! Τα ξέχναγα απότιστα για βδομάδες....βλέπεις...!
Όλα έβαιναν ικανοποιητικά με το όμορφο λουλούδι μου, ώσπου αποφάσισα να την εμπιστευτώ στα λάθος χέρια , όπως αποδείχτηκε στην πορεία!
Αυτά τα λάθος χέρια είχαν και κάτοχο, την θεία μου...!
Γύρισα λοιπόν απ'τις θεσπέσιες διακοπές μου, και βρήκα ένα φυτό μαύρο, χωρίς πέταλα και έτοιμο να διαλυθεί! "Εξαιρετικά", σκέφτηκα, μη μπορώντας να χωνέψω το θέαμα που μόλις αντίκριζα.
"Ήταν που ήξερε να περιποιείται λουλούδια", ξανασκέφτηκα.
Οι σκέψεις μου διαδέχονταν η μία την άλλη και τα σενάρια συνωμοσίας, έδιναν και έπαιρναν.
Αποφάσισα να μάθω τι συνέβη στην πραγματικότητα, ρωτώντας φυσικά την ίδια,σταματώντας με αυτό τον τρόπο να ζω με τα σενάριά μου όλη μέρα, κάθε μέρα.
Εκείνη παραδέχτηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο "ναι το πότιζα κάθε μέρα", δίνοντάς μου με αυτή της την απάντηση ακόμα μία μαχαιριά στην, ευαίσθητη πια, καρδιά μου!
"Μα εγώ σου είπα μια φορά την εβδομάδα μόνο", της φώναξα....αλλά σκέφτηκα από μέσα μου οτι ήταν ανώφελο και που φώναζα.
"Καλά πώς κάνεις έτσι, θα σου πάρω άλλο", είπε με μια ευκολία και τότε σκέφτηκα, πως την εύκολη λύση την έχουμε όλοι έτοιμη.
 Ένα πράγμα δεν καταλάβαινε όμως... το να φροντίζω το λουλούδι, ήταν για μένα ζήτημα υπευθυνότητας και σίγουρα δεν ήθελα να αποτύχω.
 Η υπευθυνότητά μου λοιπόν είχε κλονιστεί, το ίδιο και η εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους!
Το επόμενο πρωί με βρήκε πάνω απ'τα συντρίμμια του φυτού μου, να σκουπίζω τα τελευταία πεσμένα πέταλά του και να θρηνώ την εγκατάλειψη του!
Από εκείνη τη μέρα αποφάσισα η τελειομανία να με συντροφεύει για πάντα στη ζωή μου, μαζί και η υπερβολική υπευθυνότητα.
Πήρα καινούρια λουλούδια, τα οποία ζουν ακόμη, για καλή μου τύχη!