Αληθινά ψέματα...

Αλήθεια ή ψέματα;
Είναι αλήθεια η ψέμα αυτό που ζω...και όχι η προσπάθεια κάποιου να επιβληθεί και να κερδίσει τις εντυπώσεις...;
Λένε πως το ψέμα είναι η μισή αλήθεια, πως οι αλήθειες πονάνε....κλπ κλπ...έχουμε γεμίσει νουθεσίες και σοφίες που προέρχονται από το πουθενά.
Ποιος τα λέει και γιατί τα λέει;
Μπορεί όντως να ισχύουν τα παραπάνω, αλλά οι αλήθειες ,επίσης, ανακουφίζουν, όπως και οι ψεύτικες αλήθειες...
Με τις αλήθειες ξεμπερδεύεις μια καλή, όπως και με ένα καλοφτιαγμένο ψέμα.
Αν λες την αλήθεια είσαι "πολύ εντάξει" τύπος, αν πείς όμορφα ψέματα είσαι πολύ κουλ και αλάνι.
Τελικά τι είναι προτιμότερο να λες ψεύτικες αλήθειες ή αληθινά ψέματα; Αλήθειες σκέτο η ψέματα σκέτο; Μήπως κι απ' τα δύο;
Ποτέ δεν θα μάθουμε!
Εκτός αν αποκτούσαμε όλοι ξαφνικά ξύλινες μύτες σαν του Πινόκιο και μεγάλωναν κάθε τρεις και λίγο...
Πρόσφατα ένας φίλος μου είπε μια παροιμία που λάτρεψα :"το φίδι καθώς κινείται έχει την ιδιότητα να σβήνει τα ίχνη του".
Αυτό κρατάω....!


* αφιερωμένο στους απανταχού ψεύτες ...που το'χουν πιστέψει γενικά...

Τα χρώματα στη ζωή μας…

Μπορεί το μαύρο να είναι το αγαπημένο σου χρώμα και να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με κάθε έκφανση του κοινωνικού και μη βίου σου.

Μπορεί η ντουλάπα σου να έχει κάθε version μαύρου ρούχου, παπουτσιού και αξεσουάρ. Ξέρω πως ένα κλασσικό μαύρο φόρεμα είναι πάντα must και επιβάλλεται να υπάρχει στην ντουλάπα κάθε γυναίκας που πάνω απ’ όλα σέβεται τον εαυτό της.

 Δεν αντιλέγω ωραίο είναι το μαύρο και το γκρι και όλα τα μουντά χρώματα που όλοι έχουμε λατρέψει και λατρεύουμε κατά καιρούς, αλλά υπάρχουν δύο παράμετροι που ίσως δεν τις γνωρίζουμε.

Η πρώτη είναι πως το μαύρο δεν είναι χρώμα από μόνο του, όπως και το άσπρο. Η δεύτερη παράμετρος είναι πως τα χρώματα που επιλέγουμε να κοσμούν την καθημερινότητά μας, φανερώνουν στοιχεία του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητάς μας.

Ας τα δούμε όμως τα κυριότερα χρώματα πιο αναλυτικά :

Το κόκκινο είναι ένα πολύ ‘ζεστό’ χρώμα. Τα άτομα που το προτιμούν χαρακτηρίζονται από δυναμισμό, ζωντάνια, αυτοπεποίθηση, ερωτισμό. Επιπλέον, τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από εξωστρέφεια, διάθεση για συναναστροφές και επικοινωνία, αλλά και από επιθετικότητα ορισμένες φορές. Είναι σίγουρο πως όσοι επιλέγουν αυτό το χρώμα θέλουν να ξεχωρίζουν και να ασκούν έλεγχο, ενώ μια σημαντική αρνητική του πλευρά είναι πως ενοχλεί, κουράζει και φέρνει εκνευρισμό σε άτομα που πάσχουν από νευρώσεις και ψυχώσεις.

Το κίτρινο είναι το χρώμα του ήλιου και της ενέργειας. Είναι κι αυτό ζεστό χρώμα, αλλά δεν έχει τη δυναμική του κόκκινου. Εκφράζει τη νεότητα και είναι ιδανικό για χαλάρωση και σκέψη. Σε απαλές αποχρώσεις είναι ιδιαίτερα ξεκούραστο, ενώ στις αποχρώσεις του χρυσού είναι ιδιαίτερα αντικαταθλιπτικό και προσφέρει την ηρεμία απλόχερα.

Το πράσινο ή αλλιώς και το χρώμα του χρήματος συμβολίζει τη φύση και την αρμονία. Προέρχεται από την ένωση του μπλε και του κίτρινου. Συμβολίζει τη συνεργασία, τη συναδελφικότητα και τη συμφιλίωση. Άτομα που το προτιμούν έχουν τάση να δίνουν συμβουλές αλλά και να αγωνίζονται για την απόκτηση υλικών αγαθών και χρημάτων.

Το ρόζ είναι το χρώμα του έρωτα, την θηλυκότητας, της παιδικότητας και της αγάπης. Τα άτομα που αποφεύγουν αυτό το χρώμα χαρακτηρίζονται από έντονη άρνηση της θηλυκότητάς τους και της ανωριμότητας που ίσως καλύπτουν.

Το λευκό χρώμα, (που για ευνόητους λόγους δεν χρωματίζω), είναι το χρώμα της αγνότητας και της ξεκούρασης. Η υπέρμετρη χρήση του άσπρου χρώματος δείχνει απότομο και εκρηκτικό χαρακτήρα με τάσεις φυγής.

Τέλος, το μαύρο χρώμα δηλώνει σοβαρότητα, αντικοινωνικά στοιχεία χαρακτήρα, αποφασιστικότητα αλλά και καταθλιπτική διάθεση.

Βέβαια, όπως έχουν διαμορφωθεί στις μέρες μας οι τάσεις της μόδας το μαύρο είναι ο, τι πιο hot μπορεί να φορεθεί.

Οπότε ας μην πανικοβληθούμε προς το παρόν που όντως η ντουλάπα μας κατακλύζεται από μαύρη μαυρίλα!

Σχέσεις ‘‘ξαναζεσταμένο φαγητό’'

Υπάρχουν ειδών και  ειδών σχέσεις. Σχέσεις που αρχίζουν από έρωτα με την πρώτη ματιά και κρατάνε στα χρόνια και στους αιώνες μην πω (αφήστε με να υπερβάλω κι εγώ λιγάκι). Άλλοι πάλι μεγάλοι έρωτες ξεκινάνε εντελώς ξαφνικά από κει που δεν το περιμένεις κι έτσι ξαφνικά όπως ξεκινάνε, έτσι απότομα τελειώνουν. Υπάρχουν επίσης οι σχέσεις ρουτίνας, οι σχέσεις που καταλήγουν «και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα», αλλά και πιο ψυχοφθόρες σχέσεις τύπου ‘ξαναζεσταμένο φαγητό’.

 Ναι καλά ακούσατε «ξαναζεσταμένο φαγητό», που οι περισσότεροι από εμάς εκεί έξω έχουμε μπει στον πειρασμό να δοκιμάσουμε ενώ ξέρουμε ήδη τη γεύση που έχει! Αυτές οι σχέσεις έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν έρθει, έχουν παρέλθει τις έχουμε σκυλοβαρεθεί όμως κάτι μας κάνει και τις ζεσταίνουμε ξανά και ξανά.

Αφού όμως έχει ήδη δοκιμαστεί το ίδιο φαγητό και μάλιστα στο απόγειό του γιατί να το προτιμάμε ξαναζεσταμένο;

Τι μας ωθεί να το κάνουμε αυτό;  Πολύ απλά η επιβεβαίωση που αντλούμε.                
Μπορεί η γεύση να μην είναι ίδια, ξαναζεσταμένο γαρ, αλλά η αυτοεκτίμηση ανεβαίνει στα ύψη. Όμως αξίζει τον κόπο;

Κάποιες φορές είναι απλά χάσιμο χρόνο μέχρι να βρεθεί κάτι νέο για να συγκλονίσει καρδιές και σκέψεις, όμως άλλες φορές μπορεί να είναι και κάτι βαθύτερο. Ίσως μια σχέση εξάρτησης που δεν μπόρεσε ποτέ να διακοπεί.

Σε ένα δίκαιο κόσμο, και ιδανικό πάνω απ’ όλα, θα τα ξεπερνούσαμε όλα αυτά γρήγορα και δεν θα καθηλωνόμασταν κάθε φορά που θα αισθανόμασταν ευάλωτοι και με ψυχολογία στα πατώματα.

Πάραυτα, κατανοώ την αδυναμία μας αυτή που μας κάνει να παλινδρομούμε σε τέτοιου είδους, ψυχοφθόρες θα το έλεγα, σχέσεις. Ξέρω «κρύο καιρός για δύο» και αν είσαι και single ειδικά τώρα το χειμώνα δεν έχεις και ποιόν να σε ζεστάνει! Το ζήτημα είναι να βρούμε τη δύναμη και τα ‘guts’ να το ξεπεράσουμε όλο αυτό το φαύλο κύκλο και να συνεχίσουμε ακάθεκτοι τη ζωή μας χωρίς πισωγυρίσματα, συνειδητοποιώντας ότι δεν χρειαζόμαστε κάποιον που απλά και μόνο θα μας ζεσταίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Διότι ζέστανε και ξαναζέστανε,  ίσως το κάψουμε στο τέλος το ‘φαγητό’… αν δεν έχει μπαγιατέψει ήδη από μόνο του!

Όνειρα...

Λένε πως τα όνειρα είναι απόδειξη  του καλού και βαθύ ύπνου...

Λένε πως τα όνειρα ξεκουράζουν ψυχές και σώματα...

Σε ένα παράλληλο σύμπαν ίσως και να συμβαίνει αυτό!

Για εμένα τα όνειρα εκτός από απόδειξη ύπαρξης του ασυνείδητου κόσμου είναι και ένα είδος φρίκης...

Είναι πάντα εκεί για να μου θυμίσουν, πρόσωπα, καταστάσεις, λόγια...που δεν θέλω να θυμάμαι...!

Είναι ένα είδος τιμωρίας, σκληρής και βάναυσης...

Ναι, τα όνειρα είναι η τιμωρία μου!

 Μάλλον τα όνειρα με τιμωρούν...με τιμωρούν για όσα ποτέ δεν θα γίνουν εξαιτίας μου, για όσα ποτέ δεν κατάφερα να πω...και που δεν πρόκειται ποτέ να τα πω... για τις επιλογές μου που είναι 'πεθαμένες' εξ'αρχής.

Δεν γίνεται να μην βλέπεις όνειρα...είναι και αυτό ένα πρόβλημα...όμως δεν γίνεται και να βασανίζεσαι βλέποντας αυτοκαταστροφικά όνειρα. Ακόμη και τα πιο αισιόδοξα έχουν θέμα κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, με πρόσωπα που είναι ακατόρθωτο να συμβαδίσεις, όσο εύκολο κι αν φαίνεται...

 Βέβαια,αν υποθέσεις οτι δεν υπάρχει ελπίδα, εξασφαλίζεις οτι δεν θα υπάρξει ελπίδα...

Θα υπάρξει; δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι να "ξεχνάω", όμως τα γεγονότα δεν παύουν να υπάρχουν επειδή Αγνοούνται.

*Αφιερωμένο σ'εκείνον που δεν θα το δει ποτέ...

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία;!

Κάποτε συναντούσα παντού γραμμένο το εξής : “όσο ζω ελπίζω και όσο ελπίζω απελπίζομαι”, όπως ακριβώς είναι τώρα το “βασανίζομαι” παντού αποτυπωμένο στους τοίχους του κέντρου και όχι μόνο.

Τελικά ισχύει ότι ελπίζουμε ασταμάτητα εφ όρου ζωής ή μήπως η μεγάλη και συνεχόμενη ελπίδα μας μεταμορφώθηκε σε απελπισία, που με τη σειρά της κατέληξε στο να βασανίζει κόσμο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους τοίχους του κέντρου;

Σίγουρα εκείνοι οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν από αισιοδοξία θα σπεύσουν να δηλώσουν πως ναι όσο ζουν θα ελπίζουν στο καλύτερο και θα ατενίζουν το μέλλον με άπλετο θετικισμό θεωρώντας, φυσικά, πάντα πως το ποτήρι είναι μισογεμάτο ακόμη και αν βλέπουν τον τυφώνα Sandy να έρχεται κατά πάνω τους απειλητικά!

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που το ποτήρι τους είναι μονίμως μισοάδειο, τους αρέσει να δραματοποιούν συχνά τα γεγονότα της ζωή τους και είναι επηρεασμένοι όχι μόνο λόγω της σημερινής δύσκολης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε αλλά γενικά από την ανελέητη απαισιοδοξία και μοιρολατρία που τους κατατρέχει. Σε αυτούς μην περιμένετε να βρείτε ίχνος ελπίδας, ούτε σε αυτή ούτε στην άλλη ζωή! Η ελπίδα τους είναι είδος προς εξαφάνιση!

Υπάρχει τέλος, και η κατηγορία των ανθρώπων που βρίσκονται κάπου στη μέση. Αυτοί μπορεί να μην είναι φύσει αισιόδοξοι, αλλά σίγουρα δεν είναι και βασίλισσες του δράματος. Ελπίζουν συγκρατημένα και με λογική και απελπίζονται όταν θεωρούν πως δεν υπάρχει χώρος για καμία ελπίδα και πως αυτό θα ήταν κάτι καθαρά ουτοπικό και αστείο.

Γιατί καλώς η κακώς, όταν βλέπεις τον τυφώνα, καλή ώρα, να έρχεται κατά πάνω σου δεν υπάρχει χώρος για θετικές σκέψεις εκείνη τη στιγμή, παρά μόνο για το πώς θα επιβιώσεις ,αν αυτό είναι εφικτό.

Δεν ξέρω αν ανήκω ξεκάθαρα σε μία απ ’όλες τις κατηγορίες που ανέφερα. Ξέρω όμως πως σίγουρα συγκεντρώνω στοιχεία από όλες, όπως και πολλοί από εσάς.

Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως το να τρέφει κανείς ελπίδες έστω και συγκρατημένες είναι κάτι σημαντικό για όλους μας, γιατί έτσι δεν βαλτώνουμε σε μία μόνιμη και μίζερα ανίατη και αυτοκαταστροφική κατάσταση.

Εξάλλου αν και η ύστατη ελπίδα μας (εφόσον αυτή υπάρχει) ‘πεθάνει’, τι μας απομένει μετά;

*το κείμενο είναι διαθέσιμο και στο www.artsandthecity.gr