Κάποτε συναντούσα παντού γραμμένο το εξής : “όσο ζω ελπίζω και όσο ελπίζω απελπίζομαι”, όπως ακριβώς είναι τώρα το “βασανίζομαι” παντού αποτυπωμένο στους τοίχους του κέντρου και όχι μόνο.
Τελικά ισχύει ότι ελπίζουμε ασταμάτητα εφ όρου ζωής ή μήπως η μεγάλη και συνεχόμενη ελπίδα μας μεταμορφώθηκε σε απελπισία, που με τη σειρά της κατέληξε στο να βασανίζει κόσμο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους τοίχους του κέντρου;
Σίγουρα εκείνοι οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν από αισιοδοξία θα σπεύσουν να δηλώσουν πως ναι όσο ζουν θα ελπίζουν στο καλύτερο και θα ατενίζουν το μέλλον με άπλετο θετικισμό θεωρώντας, φυσικά, πάντα πως το ποτήρι είναι μισογεμάτο ακόμη και αν βλέπουν τον τυφώνα Sandy να έρχεται κατά πάνω τους απειλητικά!
Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που το ποτήρι τους είναι μονίμως μισοάδειο, τους αρέσει να δραματοποιούν συχνά τα γεγονότα της ζωή τους και είναι επηρεασμένοι όχι μόνο λόγω της σημερινής δύσκολης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε αλλά γενικά από την ανελέητη απαισιοδοξία και μοιρολατρία που τους κατατρέχει. Σε αυτούς μην περιμένετε να βρείτε ίχνος ελπίδας, ούτε σε αυτή ούτε στην άλλη ζωή! Η ελπίδα τους είναι είδος προς εξαφάνιση!
Υπάρχει τέλος, και η κατηγορία των ανθρώπων που βρίσκονται κάπου στη μέση. Αυτοί μπορεί να μην είναι φύσει αισιόδοξοι, αλλά σίγουρα δεν είναι και βασίλισσες του δράματος. Ελπίζουν συγκρατημένα και με λογική και απελπίζονται όταν θεωρούν πως δεν υπάρχει χώρος για καμία ελπίδα και πως αυτό θα ήταν κάτι καθαρά ουτοπικό και αστείο.
Γιατί καλώς η κακώς, όταν βλέπεις τον τυφώνα, καλή ώρα, να έρχεται κατά πάνω σου δεν υπάρχει χώρος για θετικές σκέψεις εκείνη τη στιγμή, παρά μόνο για το πώς θα επιβιώσεις ,αν αυτό είναι εφικτό.
Δεν ξέρω αν ανήκω ξεκάθαρα σε μία απ ’όλες τις κατηγορίες που ανέφερα. Ξέρω όμως πως σίγουρα συγκεντρώνω στοιχεία από όλες, όπως και πολλοί από εσάς.
Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως το να τρέφει κανείς ελπίδες έστω και συγκρατημένες είναι κάτι σημαντικό για όλους μας, γιατί έτσι δεν βαλτώνουμε σε μία μόνιμη και μίζερα ανίατη και αυτοκαταστροφική κατάσταση.
Εξάλλου αν και η ύστατη ελπίδα μας (εφόσον αυτή υπάρχει) ‘πεθάνει’, τι μας απομένει μετά;
*το κείμενο είναι διαθέσιμο και στο www.artsandthecity.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου