Το μικρόβιο της ευτυχίας!

Διαβάζοντας ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο το “Lalaland” είδα μια φράση που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Η φράση έλεγε: « Νομίζω ότι έχω πάθει ευτυχία. Πιστεύεις πως είναι κακό;». Μπήκα σε σκέψεις ώστε να γράψω γι’ αυτή τη λέξη που πασχίζουμε να αποκτήσουμε, γι’ αυτή τη δύσκολη λέξη.
Και είναι δύσκολη γιατί όταν την έχουμε στα χέρια μας την «κλωτσοπετάμε» από δω και από κει και την ξοδεύουμε άσκοπα και άτσαλα, ενώ όταν θεωρούμε ότι μας λείπει κάνουμε ο, τι δεν πρέπει για να την αποκτήσουμε!

Ωστόσο, κάποιοι που είναι σίγουροι ότι τη βιώνουν  αισθάνονται τύψεις που σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για όλους μας, εκείνοι απολαμβάνουν αυτό το υπέρτατο συναίσθημα ευδαιμονίας.


Τι σημαίνει όμως ευτυχία;

Ετυμολογικά η ευτυχία αποτελείται από το πρόθεμα ευ και τη λέξη τύχη. Στην ουσία είναι η ευνοϊκή τύχη.

Η καλή τύχη που είχε κάποιος σύμφωνα με τους αρχαίους έλληνες ήταν το εισιτήριο για τον κόσμο της ευτυχίας.

Στις μέρες μας ευτυχισμένος θεωρείται ο άνθρωπος που είναι απόλυτα ικανοποιημένος απ ’τη ζωή του, που έχει καταφέρει να επιτύχει τους στόχους του και που τα πράγματα γενικά του πάνε από το καλό στο καλύτερο!

Παρ ’όλα αυτά κάποιοι συγχέουν το αίσθημα της ευτυχίας με την ικανοποίηση της απόκτησης  χρημάτων και υλικών αγαθών . Ναι δεν λέω, είναι ωραίο να έχεις μια ντουλάπα ίδια και απαράλλακτη με εκείνη της Carrie Bradshaw , όμως αυτό είναι κάτι εντελώς επιφανειακό και  φυσικά όταν όλα αυτά τα αγαθά εξαφανιστούν, εξαφανίζεται μαζί ως δια μαγείας και η υποτιθέμενη ευτυχία.

Αν με ρωτήσετε τι είναι για εμένα η ευτυχία, το μόνο που θα μπορούσα να απαντήσω είναι πως δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά στιγμές. Οι στιγμές που νιώθουμε την απόλυτη χαρά και ηδονή!

Εξάλλου και ο Freud έλεγε πως ‘‘από τη συμπεριφορά των ανθρώπων συνάγεται πως σκοπός της ζωής τους είναι η επιδίωξη και η διατήρηση της ευτυχίας. Η ‘αρχή της ηδονής’ ορίζει και επιβάλλει τόσο την αποφυγή του πόνου όσο και την αποκόμιση ευχαρίστησης’’.
Πώς θα φτάσουμε όμως στην απόλυτη ευτυχία; Είναι  δύσκολο ή εύκολο; Μήπως υπάρχει κάποια μυστική μέθοδος που μπορεί να μας οδηγήσει εκεί;
Η απάντηση που έχω να δώσω προέρχεται και πάλι από τον Freud: «δεν υπάρχει καμιά συμβουλή που να κάνει για όλους. Ο καθένας πρέπει να δοκιμάσει μόνος του με ποιον ιδιαίτερο τρόπο μπορεί να γίνει ευτυχισμένος»
Τελικά η ευτυχία σε κάποιο παράλληλο σύμπαν θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα μικρόβιο, που μακάρι να ήταν κολλητικό ώστε να παθαίναμε συχνά - πυκνά λίγο απ’ αυτή!

*To κείμενο είναι διαθέσιμο στο www.artsandthecity.gr
 

T.S Eliot

 Σαν σήμερα αρκετάαα χρόνια πίσω, το 1888 συγκεκριμένα, γεννήθηκε ο λατρεμένος και βραβευμένος με νόμπελ ποιητής T.S. Eliot ! 

Όπως ο ίδιος  είπε για την ποιήση : "Η Ποίηση δεν είναι η απελευθέρωση των αισθημάτων, αλλά η δραπέτευση από τα αισθήματα. Δεν είναι η έκφραση της προσωπικότητας αλλά η δραπέτευση από την προσωπικότητα. Αλλά θα πρέπει κανείς να έχει αισθήματα και προσωπικότητα για να θέλει να δραπετεύσει από αυτά."

 Ποιός είναι ο τρίτος που βαδίζει πάντα πλάι σου;
Όταν μετρώ, υπάρχουμε μόνο εσύ κι εγώ
Μα όταν κοιτάζω εμπρός στον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που βαδίζει πλάι σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε μια σκούρα κάπα, κουκουλωμένος

Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα
-Μα αυτός εκεί, απ' τ' άλλο πλάι σου, ποιός είναι;

T.S. Eliot

*Αγαπημένο μου απόσπασμα από το έργο του "Η έρημη χώρα"

Review : Andrew Bird- Fever Year

*Διότι βρεθήκαμε και στις νύχτες πρεμιέρας...

Μετά την απογοήτευση της sold out ταινίας του Haneke , “Amour “ , η αμέσως επόμενη επιλογή στις νύχτες πρεμιέρας  ήταν το ντοκιμαντέρ ‘‘fever year’’.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει ένα μέρος απ’ τη ζωή και τις ζωντανές εμφανίσεις του ιδιοφυούς καλλιτέχνη Άντριου Μπερντ. Μέσα από ατέρμονες ημέρες περιοδείας  με πυρετούς και ρίγη, ο καλλιτέχνης και η φολκ/ροκ μπάντα του, με τον ευρηματικότατο ήχο, την μαγευτική και υπέροχη φωνή του, αλλά και με τους πρωτότυπους στίχους του καταφέρνει σε κάθε συναυλία να σαγηνεύσει το κοινό του και να κερδίσει επάξια τον θαυμασμό όλων και γιατί όχι και τον δικό μου!
Στο άκουσμα των μελωδίων του βιολιού και τις κιθάρας του, αλλά και στο άκουσμα τις επικίνδυνα ερωτεύσιμης φωνής του, ο θεατής μαγεύεται κυριολεκτικά.
Εντύπωση ιδιαίτερη μου έκανε ο θαυμασμός και ο σεβασμός, καθώς και ο τρόπος που εκφράζονται για εκείνον και τη δουλεία του οι συνεργάτες/μουσικοί του και η μάνατζερ του.
Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει και μια άλλη πλευρά του καλλιτέχνη. Αυτή του καθημερινού, απλού ανθρώπου, που ζεί ήρεμα στο εξοχικό του σπίτι με την οικογένειά του και όταν δεν γράφει μουσική και στίχους κάνει βόλτες στη φύση και ασχολείται με δουλειές του σπιτιού.
Ήταν ένα ντοκιμαντέρ-διαμάντι  για το μουσικόφιλο κοινό.  Ελπίζω όσοι είχατε τη δυνατότητα να το δείτε να μην το χάσατε.

*το κέιμενο είναι διαθέσιμο στη στήλη reviews στο www.artsandthecity.gr
 

Πόσο εύκολα μπορούμε να ξεπεράσουμε κάποιον;

Είναι κάποιοι που ισχυρίζονται και υποστηρίζουν σθεναρά πως κάθε χωρισμός  είναι και ένας μικρός θάνατος. Θάνατος της αγάπης, του έρωτα που ίσως βίωσε και της σχέσης που χάθηκε τόσο άδοξα τελικά ενώ είχε προοπτικές να επιβιώσει.
Ακόμα και ο Φοίβος Δεληβοριάς τα έλεγε στο τραγούδι του... «θέλω να σε ξεπεράσω, μα δεν γίνεται …», όμως όντως δεν γίνεται ή είναι κι αυτό άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού μας ;
Είναι εύκολο τελικά να ξεπεράσεις ένα σημαντικό άτομο της ζωής σου, ή θέλει κόπο και χρόνο , μαζί με 20 πακέτα χαρτομάντιλα ;
Ένας σαρκαστικός τύπος θα απαντούσε  «δε θέλει κόπο θέλει τρόπο» κι εγώ θα έρθω να τον συμμεριστώ απόλυτα.
Σίγουρα το να ξεπεράσεις ένα άτομο που έχεις δεθεί ψυχικά και συναισθηματικά δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση του κόσμου, όμως εάν εκλογικεύσουμε την κατάσταση και σκεφτούμε πιο ώριμα, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα «ουδείς αναντικατάστατος».

Επίσης στην προσπάθειά μας να ξεπεράσουμε κάποιον,  βοηθάει πολύ το να μιλάμε για όλα αυτά που μας βασανίζουν.
Είναι ευεργετική η διαδικασία του να μοιραζόμαστε σκέψεις, να ανοίγουμε την καρδιά μας και να αναλύουμε τα συναισθήματά μας με άλλα άτομα. Με αυτό τον τρόπο αποφορτιζόμαστε από τα έντονα συναισθήματα που μπορεί να βιώνουμε και κατ’ επέκταση έτσι ανακουφιζόμαστε από όλο το ψυχικό βάρος που προκαλούν τέτοιες καταστάσεις.
Το να κλειστούμε στον εαυτό μας και στις να εγκλωβιζόμαστε σε σκέψεις που μας καθηλώνουν είναι ο, τι χειρότερο και ψυχοφθόρο μπορεί να γίνει.  Δεν θα πρέπει να γινόμαστε υπόδουλοι μιας σκέψης- ‘‘του δεν μπορώ’’ στην συγκεκριμένη περίσταση-, αλλά καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ‘‘τι μπορούμε’’ να κάνουμε ώστε να βρούμε διεξόδους  για το πρόβλημα που μας ταλανίζει.

Όπως συνηθίζω να λέω «υπήρχαμε και πριν από κάποιο άτομο και θα υπάρχουμε και μετά απ’ αυτό» γι’ αυτό λοιπόν ας μην δραματοποιούμε τις καταστάσεις σαν γνήσιες drama queens  και ας πάρουμε πιο χαλαρά τα πράγματα, όσο γίνεται.
 Εκεί έξω υπάρχει ζωή, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να τους γνωρίσουμε υπάρχει χαρά (καλά κρυμμένη βέβαια, αλλά υπάρχει) , υπάρχουν και δύσκολες καταστάσεις και τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο ικανό ώστε να μας εμποδίσει να ζήσουμε την κάθε στιγμή, ή μήπως είναι;
Η απάντηση εξαρτάται καθαρά από εμάς!

Γιούλη Τριανταφύλλου

*το κείμενο είναι διαθέσιμο στη διεύθυνση www.artsandthecity.gr

My heart is beating in the wrong direction...

Όμορφο κομμάτι, πολύ καλή παραγωγή και η ερμηνεύτρια καταπληκτική!

Κοινώς μ'αρέσει πολύ! <3

My heart is beating in the wrong direction and I feel so alone
Getting used to hollow words of affection is getting me so low

Hide me now and hide me well no one in the world can tell
Words to say
Hearts to sway
You will never change your way

All these voices in my mind can't stop it
Giving in is wrong I know it

But we are vulnerable inside
Making love like it's a crime

Ganzi Gun!!!! yeahh!

Oι Ganzi Gun είναι ένα συγκρότημα που αγαπώ ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο.

Πέρα από τους δεσμούς αίματος που με συνδέουν με αυτό, ο ήχος τους και οι ευφάνταστες pop διασκευές τους σε rock ήχους  είναι πραγματικά κάτι που σε ξεσηκώνει και θες να τους ακούς again and again...!

 Τα δικά τους κομμάτια είναι πολύ καλά δουλεμένα και σε εντυπωσιάζουν!

Το τραγούδι "Sweet sadness" είναι το σήμα κατατεθέν τους για όσους παρακολουθούν το συγκρότημα.... και κρυφή μου αδυναμία...

Είναι μια μπάντα που έχει αρκετά live στο δυναμικό της!
 Πρόσφατα ηχογράφησαν και ένα νέο τραγούδι, που πιστεύω πως ήρθε και αυτό με τη σειρά του για να μείνει!

Απολαύστε το....

Παιδία σας περιμένουμε και αδημονούμε για το δυναμικό come back σας...!!!

summer moved out!

Και επίσημα πλέον, οι σημερινές βροχές σηματοδότησαν το τέλος του φετινού καλοκαιριού! Ωστόσο, πρόλαβα να κάνω μια τελευταία ηλιόλουστη βόλτα today....!

Όλοι λένε «σ’ αγαπώ»

Πόσο συχνά λέμε «σ’ αγαπώ», αλήθεια; Πόσες απ’ τις φορές που θα το πούμε το εννοούμε πραγματικά και πόσες το λέμε απλά από συνήθεια;
Το «σ’ αγαπώ» είναι από τις πιο σημαντικές φράσεις που έχουν ιδιαίτερο νόημα και ξεχωριστό για τον καθένα μας. Είναι μία φράση που δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την έχει ξεστομίσει έστω και μία φορά στη ζωή του, ώστε να εκφράσει κατ’ αυτό τον τρόπο όλα τα συναισθήματα που τρέφει για κάποιον!
Σύμφωνα με τα παραπάνω, έχω καταλήξει πως η φράση «σ’ αγαπώ» δεν είναι μια απλή εκδήλωση αγάπης, αλλά μια φράση- συναίσθημα. Εκφράζει ένα πλήθος θετικών αισθημάτων που συνοψίζονται σε μία λέξη, στην ουσία. Περιλαμβάνει τον έρωτα, το ενδιαφέρον, τη ζεστασιά και ο, τι άλλο όμορφο αισθάνεται κάποιος που αγαπάει πραγματικά.

Όμως, όλα αυτά είναι μια εξιδανίκευση της πολυπόθητης αυτής φράσης, που όλοι περιμένουν να ακουστεί από τον/την αγαπημένο/η τους.
Τι γίνεται όμως, όταν αυτό δεν συμβαίνει καθόλου ή και το αντίθετο, όταν δηλαδή το ακούτε συνέχεια; Και οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ιδιαίτερα ευοίωνες και υγιείς σε κάθε είδους σχέση.
 Στην πρώτη περίπτωση, όταν δηλαδή δεν σας λένε ποτέ μα ποτέ σ’ αγαπώ , ίσως θα πρέπει να σας προβληματίσει λιγάκι. Να έχετε κατά νου ,πάραυτα, πως κάποιοι άνθρωποι προτιμούν να το δείχνουν με πράξεις, χωρίς πολλά λόγια και φλυαρίες.
 Στη δεύτερη περίπτωση, το να παραλές «σ’ αγαπάω» όλη την ώρα καταντάει κουραστικότατο και αποτελεί ένδειξη ανασφάλειας και αρρωστημένης εξάρτησης από κάποιον άλλο. Γι’ αυτό, ακόμη και στις εκδηλώσεις αγάπης σας να φροντίζετε να μην ξεφεύγετε πάντα εκτός ελέγχου και γίνεστε υπερβολικοί και κουραστικοί.

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό όπου σταθώ και όπου βρεθώ το ακούω συνέχεια! Ζευγάρια που μιλάνε στο τηλέφωνο καθοδόν, τραγούδια στο ράδιο που εξυμνούν την ‘υπέρτατη αυτή φράση’,  σίριαλ στην τηλεόραση. Τελικά η ζωή μας και η ύπαρξή μας ολόκληρη, κατακλύζεται από άπειρα ‘σ’ αγαπώ’ που πέφτουν ανελέητα σαν βροχή, όπως τα πεφταστέρια τον Αύγουστο!
Όμορφα είναι τα «σ’ αγαπώ» δεν αντιλέγω, βέβαια, ακούγεται ομορφότερο να τα εννοούμε όταν τα λέμε.
Σε περίπτωση που δεν τα εννοούμε ,όμως, τι μέλλει γενέσθαι ;

Γιούλη Τριανταφύλλου

* το κείμενο είναι διαθέσιμο στη στήλη psycho...logy, στο www.artsandthecity.gr

Street art...αγάπη μου!

Η street art τραβούσε την προσοχή μου από τα παιδικά μου χρόνια!

Είναι ένα φαινόμενο που υπάρχει και εξελίσσεται όχι μόνο στο εξωτερικό, αλλά και στην πόλη μας, στολίζοντας κάθε γωνιά της...!

                                       * photo: athens voice

Δεν υπάρχει καλύτερο είδος τέχνης...απ'την αυθόρμητη "τέχνη του δρόμου...", τα έργα της οποίας κοσμούν ακόμα και τα πιο παράξενα/ ιδιόρυθμα μέρη!

Θέλω να σε ξεπεράσω, μα δεν γίνεται....τι λες καλέ;;;

Πέρα από το τραγούδι του Φοίβου.....,πώς γίνεται να μην γίνεται;;;!!!

Μην παραμυθιάζεστε πολυαγαπημένοι μου από τα "δεν μπορώ να σε ξεπεράσω" του κάθε ex συντρόφου, γιατί θα σας το πετάξει κάποια στιγμή δεν μπορεί.....!!!
Τι πιο εύκολο απ'το να ξεπεράσεις κάποιον...όχι να τον καταχωνιάσεις στο πηγάδι της λήθης ή στο πίσω μέρος του μυαλού...αλλά να τον αφήσεις πίσω εντελώς και να συνεχίσεις τη ζωή σου ακάθεκτος, χωρίς την παρουσία του να σε καταδιώκει...!

Μα φυσικά και όλα είναι μέσα στο μυαλό....γιατί εκείνος που "δεν μπορεί να σε ξεπεράσει"...δεν είναι οτι δεν μπορεί...είναι οτι δεν θέλει να το κάνει...για να παλινδρομεί έτσι, όταν το έχει ανάγκη...!

Όπως υπήρξατε και πριν από εκείνον, έτσι θα συνεχίσετε να υπάρχετε και μετά..
.Όλα είναι μια μεγάλη και φανταχτερή ιδέα/φούσκα...για κάποιους διαρκεί για πολύ καιρό, όμως για κάποιους άλλους, σπάει και σύντομα είναι αναγκαίο να ξεπεραστεί η κατάσταση...!

Κeep calm λοιπόν και καλά κουράγια και ξεμπερδέματα...!

* αφιερωμένο και πάλι σε κάποιο υπέροχο πλάσμα που βασανίζεται με τα "ξεπεράσματα"!

Just another...Sunday afternoon....

ένα ακόμη βαρετό απόγευμα Κυριακής, αλλά τουλάχιστον ηλιόλουστο.....

μία ακόμη οδός καλά κρυμμένη..που αναζητώ να βρω, αλλά μάταια...

και μια νύστα  να με κατατρέχει από χθεσινοβραδινό ξενύχτι...

Βέβαια υπάρχει και το κοσμοϊστορικο γεγονός της ημέρας που με κάνει να κρατάω την καλή μου διάθεση ακόμα ζωντανή!
 Η εδώ και 13 χρόνια κολλητή μου φίλη, αυτό το αξιολάτρευτο πλάσμα που αγαπώ με όλη μου την ψυχή, έχει γενέθλια!!!!
 Τι να σου πρωτοευχηθώ αγαπημένο μου κοριτσάκι....!!!Όλα τα καλά δικά σου....στην αγκαλιά σου απλόχερα!

*και μην ανησυχέις που μεγαλώνουμε...τουλάχιστον μεγαλώνουμε μαζί...!

Love will tear us apart...again and again!!!

Και ναί η αγάπη είναι εδώ (απ'οτι μου λένε), για να μας κάνει ακόμη μια φορά ... κομμάτια!!

Γι'αυτό κρατήστε γερά ε.....if you know what I mean...!

Μαζέψτε τα κομμάτια σας, συναρμολογήστε την καρδιά σας και συνεχίστε...

*(αφιερωμένο εξαιρετικά σε κάποιον που η αγάπη τον ταλαιπωρεί ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα...)

*photo: athens voice, street art!

never ending summer....

Kαι ναι αρνούμαι στο να μπεί ένα τέλος στο φετινό καλοκαίρι....

Αρνούμαι να σταματήσω να φοράω σορτσάκια και σανδάλια και μου κακοφαίνεται που τα βράδια κάνει ψύχρα περισσότερη απ' όσο θα έπρεπε!

Αρνούμαι να σταματήσω να πηγαίνω θερινό σινεμά ή να σταματήσω να πίνω παγωμένα κοκτεηλ κ μπύρες...

 Αρνούμαι να σταματήσω να κάθομαι στον κήπο εως αργά, ή στις βεράντες/ταράτσες φίλων και να συζητάμε ως τα ξημερώματα...!



 Αυτό τιμής ένεκεν....στο καλοκαίρι που φεύγει...., έτσι για να μην ξεχάσω να θυμάμαι τα υπέροχα μέρη που επισκέφτηκα και φέτος...!

to Rome...with love

Στη Ρώμη...και φυσικά με αγάπη....έτσι ονομάζεται η νέα ταινία του πολυαγαπημένου Woody Allen!
Το στορυ έχει ως εξής....4 ζευγάρια....στην ίδια πόλη....το καθένα βιώνει τη δική του περίεργη κατάσταση και όλα αυτά στυλιζαρισμένα με δόσεις καλαίσθητου χιούμορ και μιας μίνι ξενάγησης στην πανέμορφη Ρώμη!
Δεν υπάρχει καλύτερη πρόταση για σινεμά αυτές τις μέρες...και ιδιαίτερα όταν συνδιάζεται και με θερινό σινέμα.....!!!

enjoy it!

Οι φίλοι είναι τα ‘‘υπέροχα πλάσματά μας’’!

 

Πρόσφατα διάβασα  πως ‘‘οι φίλοι είναι σαν τα αστέρια μιας φωτεινής πόλης... χιλιάδες αστέρια , αλλά ένα - δύο διακρίνονται’’.  Αυτή η φράση ομολογώ πως με ενθουσίασε και κάπως έτσι μου γεννήθηκε η σκέψη να αφιερώσω αυτό το άρθρο στους απανταχού φίλους αλλά και στη σημασία  που έχει η φιλία για όλους μας.

Φίλοι είναι ίσως τα σημαντικότερα άτομα στη ζωή μας, εκείνα τα άτομα τα οποία μας συντροφεύουν. Είναι δίπλα μας παντού και πάντα, είτε τους βλέπουμε είτε όχι! Τους εμπιστευόμαστε και εκείνοι εμάς. Είναι αυτοί που μας εμπνέουν να εκφράσουμε οποιαδήποτε σκέψη μας, χωρίς να φοβόμαστε πως θα μας ασκήσουν κριτική, όμως ακόμα και να το κάνουν, πάντα ξέρουμε πως το κάνουν από αγάπη και όχι από εμπάθεια. Μαζί τους ο λόγος μας είναι ειλικρινής, ρέει αβίαστα και δεν χρειάζεται να ζυγίζουμε τις σκέψεις μας και να μετράμε τα λόγια μας.

Οι φίλοι μας, χαίρονται με τη χαρά μας και λυπούνται με τη λύπη μας, κάποιες φορές πιο πολύ απ’ ότι εμείς. Θα μας κρατήσουν το χέρι στα δύσκολα και στα εύκολα και θα μας δώσουν απλόχερα μια αγκαλιά γεμάτη ζεστασιά. Θα μας κοιτάξουν και από το βλέμμα και μόνο θα καταλάβουν τα πάντα. Είναι οι soul mates  μας ασυζητητί!

Από την άλλη πλευρά, η ικανότητα μας να έχουμε καλούς φίλους και να συνάπτουμε ανθεκτικές φιλίες στο χρόνο είναι γεγονός μεγάλης σημασίας για την ψυχική μας ισορροπία.

 Ως κοινωνικά όντα έχουμε την ανάγκη να συσχετιστούμε, να μοιραστούμε συναισθήματα, να επικοινωνήσουμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Η φιλία επιβεβαιώνει και ικανοποιεί αυτές μας τις ανάγκες, καθώς αποτελεί ένδειξη ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας.

Σπάνια θα βρούμε άτομα που δεν έχουν κανένα φίλο, γι’ αυτά είμαι σχεδόν σίγουρη πως η φιλία αποτελεί το «βατερλό» της αντικοινωνικότητάς τους, αλλά και το φάρμακο ταυτόχρονα.

Η έννοια της φιλίας, λοιπόν, για τη ζωή μας είναι αφάνταστα μεγάλη και ίσως να μην χρειάζεται να περιγραφεί με λέξεις, διότι είναι απλά ένα συναίσθημα.

 Οι φίλοι μας είναι για εμάς τα υπέροχα πλάσματά μας, που ομορφαίνουν τις μέρες μας και φωτίζουν τις νύχτες μας όπως τα αστέρια στολίζουν τον ουρανό με τη λάμψη τους. Λίγοι ή πολλοί, δεν έχει καμία σημασία, εξάλλου η ποιότητα του ανθρώπου είναι εκείνη που μετράει. Το πιο σημαντικό είναι πως βρίσκονται μαζί μας και με τις πράξεις τους δείχνουν πως νοιάζονται και μας αγαπάνε, χωρίς καν να χρειαστεί να το πούνε τις πιο πολλές φορές.

Τέλος, να θυμάστε πως οι καλοί φίλοι είναι σαν τον ήλιο, είτε τον/τους βλέπουμε είτε όχι είναι πάντα εκεί!

 Γράφοντας ,λοιπόν, τις παραπάνω γραμμές είχα στο μυαλό μου όλα εκείνα τα πρόσωπα που γεμίζουν τη ζωή μου και σκέφτομαι  πόσο τυχερή μπορεί να είμαι που μου συμβαίνει αυτό. Φαντάζομαι κι εσείς σκέφτεστε το ίδιο ή κάτι παρόμοιο…!
 

Γιούλη Τριανταφύλλου

*το άρθρο μου είναι διαθέσιμο στη στήλη psycho...logy του Arts and the city! 

www.artsandthecity.gr

Κάθε Σεπτέμβρη...

Κάθε Σεπτέμβρη μιας πιάνει αυτή η μελαγχολική διάθεση, που δεν ξέρουμε τι μας φταίει , που βρισκόμαστε στο μεταίχμιο καταστάσεων, που επαναπροσδιορίζουμε πρόσωπα και πράγματα....Σκέψεις πετάμενες από δω και από κει...ψυχολογίες στα πατώματα...
Μπορεί η ζωή μας να γίνεται ολοένα και δυσκολότερη....αλλά ας μην σιγοντάρουμε στην απόλυτη καταστροφή της... 
Ας χαρούμε αυτές τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού αφήνοντας τη ζωή μας να γεμίζει μόνο φως...και όχι μόνο κάθε Σεπτέμβρη...

''...Και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω....αυτός τη νύχτα κλείνει εγώ μένω ανοιχτός, κι αν καταφέρω και τον πάγο σου τον λιώσω, κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως..."

An adorable book!

Διαβάζοντας το βιβλίο της Αλεξάνδρας Κ*, "Lalaland" , ενθουσιάστηκα όχι μόνο από τον τρόπο που γράφει και το προσωπικό της ύφος και στυλ, αλλά και από κάποια ευφάνταστα αποσπάσματα-στιχάκια  που περιλαμβάνει :

" Σιγά μην κλάψω τις αξίες της Δύσης, σιγά μην φοβηθώ
Κάτω από το πάπλωμα ο κόσμος σου είμαι εγώ..."

"Μα δεν θέλω να μπλέξω με τρελούς" παρατήρησε η Αλίκη.
"Α, αυτό δεν μπορείς να το αποφύγεις!" είπε η γάτα. "Οι πάντες είμαστε τρελοί εδώ".

"...γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου/ σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν, /κι  όταν κλείνεσαι μέσα σ'αυτόν τον ήχο του πετάγματος...δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις..."