Ναι η Όχι ;

Είναι κάποιες φορές που είσαι στο μεταίχμιο. *

Το μεταίχμιο θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι :


'' Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα/
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι/
να πούνε.
Φανερώνει αμέσως όποιος το'χει/
έτοιμο μέσα του το Ναι και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή  του.


Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει./
Aν ρωτιόνταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε./
 Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.''




Κ. Π. Καβάφης_

Άστο γιʼ αύριο…!

Θυμάσαι ακόμα αυτή την εκκαθάριση που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι θα κάνεις στο γραφείο σου πριν 2 μήνες, εκείνη την αναθεματισμένη δίαιτα που θα ξεκινούσες από Δευτέρα ή ακόμα και εκείνη την εργασία που έχεις να παραδώσεις σε λίγες μέρες και δεν έχεις καταπιαστεί ακόμα ούτε καν με τον τίτλο;

Φυσικά και τα θυμάσαι όλα αυτά, αφού ακόμα εξακολουθεί το γραφείο σου να πνίγεται από χρωματιστά post it κάθε λογής και από αντικείμενα παντός είδους, τα περιττά κιλά να σε καταδιώκουν και η εργασία να σου έχει γίνει ένα μόνιμο και βασανιστικό άγχος.

Σε όλους μας συμβαίνει να είμαστε αναβλητικοί, να έχουμε δηλαδή να καταπιαστούμε με αρκετά ζητήματα σημαντικά για εμάς, αλλά να το αναβάλλουμε διαρκώς έχοντας έτοιμη και την περίφημη φράση-δικαιολογία που έχει σαν σκοπό να κατευνάσει το άγχος μας «άστο γι’ αύριο» και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Στην ουσία δεν φταίει η αναβλητικότητά μας για ο, τι μας συμβαίνει, αλλά το ότι λειτουργούμε χωρίς να έχουμε ένα πλάνο στο μυαλό μας και χωρίς να έχουμε βάλει σε μία τάξη τις ανάγκες μας, ξεκινώντας από την πιο σημαντική και καταλήγοντας στη λιγότερο επείγουσα


Υπάρχει σωτηρία ως προς αυτό; Θα με ρωτήσετε!

 Εννοείται πως υπάρχει, γι’ αυτό θα σας παραθέσω κάποια tips που βοηθούν ώστε να βάλετε τον εαυτό σας και τις εκκρεμότητες σας σε μία σειρά.
 ■Πρώτα απ’ όλα, αποσαφηνίστε τους στόχους σας και κάντε τους πιο ξεκάθαρους.
■Σημειώστε σε χαρτί τις εκκρεμότητες σας με σειρά προτεραιότητας και τοποθετήστε το σε εμφανές σημείο ώστε να το βλέπετε συνέχεια, θα σας πρότεινα στο ψυγείο (για ευνόητους λόγους).
■Λειτουργήστε χρησιμοποιώντας ένα χρονοδιάγραμμα, το οποίο να μην είναι πολύ χαλαρό, αλλά ούτε και πολύ αγχωτικό, με βάση τις ημερομηνίες που πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες σας.
■Ασχοληθείτε με τους στόχους σας κάθε μέρα όλο και περισσότερη ώρα, ξεκινώντας από τον ελάχιστο χρόνο των 10 λεπτών ημερησίως.
■Ανταμείψτε τον εαυτό σας για κάθε στόχο που φέρνετε εις πέρας αποτελεσματικά.
■Διαγράψτε απ’ τη λίστα σας τους στόχους που καταφέρνετε να πραγματοποιήσετε.
■Σημειώστε κάθε εβδομάδα την πρόοδό σας.

Το παραπάνω πλάνο είναι αρκετά βοηθητικό ώστε να οργανωθείτε και να καταπολεμήσετε σε ικανοποιητικά επίπεδα την αναβλητικότητα.

Καλά αποτελέσματα!

Αγάπη είναι....

*Αγάπη είναι...να αγαπήσει σ'εσένα, ο,τι εσύ δεν κατάφερες να αγαπήσεις στον εαυτό σου....
Ωραίο ακούγεται...στην πράξη κολλάει...
Γιατί όποτε κάνω την ερώτηση :"είσαι ευτυχισμένος/η;" όλοι κλαίνε;;;
Τί γίνεται πια...; Κανείς δεν βρέθηκε να αγαπήσει κάτι επάνω σας...;
Μήπως μάθατε να ζείτε στο περίπου με μισά πράγματα;
 Περίπου σχέσεις...περίπου δουλειά...περίπου σπουδές....περίπου, περίπου, περίπου....
Ένα πράγμα που απεχθάνομαι είναι οι μισές καταστάσεις...και όσο τις απεχθάνομαι τόσο φλερτάρουν μαζί μου!
Και να λοιπόν η μεγαλοπρεπής επιστροφή των ονείρων...."και πάλι μαζί σας"....μην τα χάσουμε!
Και να τα παραμυθιάσματα....
Όχι ούτε εγώ θα μπορούσα να πω πως είμαι ευτυχισμένη...αλλά δεν έχω την ανάγκη να το θρηνίσω...είμαι ικανοποιημένη όμως και κατά διαστήματα χαρούμενη...γιατί βλέπω να πραγματοποιούνται στόχοι μου που φάνταζαν ακατόρθωτοι...
Στην καρδιά μου όμως επικρατεί...
 Χάος, χάος, χάος!

*Mπορείς να το κάνεις άραγε;

Το τυχαίο τηλεφώνημα...

Ήταν βράδυ και ήμουν έτοιμη να βγω...πάλι για φαγητό καταλήξαμε με την κολλητή μου..."όπου μάσα και χαρά...πρώτες"!
Πριν απ'όλα αυτά και ενώ ήμουν στην πόρτα,χτύπησε το τηλέφωνο μου και το σήκωσα ασυναίσθητα...πού να φανταστώ οτι θα μου έκανες την έκπληξη...!
Η αφορμή να δείς τι κάνω και καλά δεν έπιασε...όμως διέκρινα πραγματικό ενδιαφέρον πίσω από τις λέξεις σου.
Μου μίλαγες ακατάπαυστα, χωρίς να βαριέμαι να σε ακούω! Μέσα μου χαιρόμουν απίστευτα, αλλά ακουγόμουν συγκρατημένη όπως είπες και εσύ. Προσπαθούσα, βλέπεις, να το ελέγξω!
Μου μίλησες για το πόσο βαρετά είναι εκεί που είσαι, για τις διακοπές που πέρασαν, για το καλοκαίρι που ακόμη συνεχίζεται παραδόξως...μου είπες τόσα νέα χαρούμενα!
Μου μίλησες για τα πάντα, χωρίς να σε ρωτήσω!
Γιατί;;; Γιατί μετά από τόσο καιρό;
Χωρίς να επιδιώκεις τίποτα γιατί το κάνεις;
 Ίσως και να μου έφτιαξε το βράδυ, αυτή η εξομολογητική σου διάθεση!
 Σίγουρα έφαγα με μεγαλύτερη όρεξη!
Εσύ όμως;
 Να ανησυχήσω για σένα και τα 'αδιέξοδά' σου;
Ελπίζω να καταλάβεις...
Εγώ πάλι εξακολουθώ, όπως πάντα να είμαι χαμένη στη μετάφραση....

Εγώ, εγωιστής;;

Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχουν απαντήσει με την παραπάνω ρητορική ερώτηση, όταν είπαμε σε κάποιον πως φέρεται εγωιστικά.
 Επίσης δεν είναι και λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει φίλους να μας ρωτάνε αγανακτισμένοι με την ανεκτικότητά μας: «μα καλά δεν έχεις καθόλου εγωισμό;»
Τι είναι τελικά ο εγωισμός, είναι κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό;
Προφανώς και ο εγωισμός είναι  μια συμπεριφορά με καθαρά αρνητική χροιά, τις περισσότερες απ’ τις  φορές που εκδηλώνεται. Ακόμα και σαν λέξη που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάποιον, είναι φορτισμένη αρνητικά.
 Εξάλλου, δεν μου φαίνεται και πολύ λογικό να αποκαλέσουμε  ‘εγωιστή’ ένα άτομο θέλοντας να το επαινέσουμε!
Παρ ’όλα αυτά η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, όταν εκδηλώνεται ,φυσικά ,εντός λογικών πλαισίων. Ο εγωισμός όμως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό. Είναι μια παθολογική κατάσταση, μια εσφαλμένη αντίληψη πως όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς και μια επίμονη άρνηση να ακούσουμε τα θέλω και τις ανάγκες των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας, αλλά και τα πραγματικά θέλω της δικής μας ύπαρξης.
 Δεν είναι αγάπη προς τον εαυτό μας, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από αγάπη, πέρα από κάθε όριο και μέτρο και οδηγεί συχνά στην αυτοκαταστροφή του είναι μας.

Όπως έλεγε και ο Arthur Schopenhauer : «Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλους, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση. »
Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, ισχυριζόμαστε πως χρησιμοποιούμε τον εγωισμό για να προστατέψουμε τον εαυτό μας, από καταστάσεις που πιστεύουμε πως θα μας πληγώσουν, θα μας περιορίσουν και θα μας στεναχωρήσουν. Αυτό όσο θεμιτό και αν ακούγεται, στην ουσία εμείς είμαστε αυτοί που περιοριζόμαστε.

Περιορίζουμε και απαγορεύουμε από τον εαυτό μας να βιώσει εμπειρίες, να νιώσει συναισθήματα, να μάθει να ζει το ευχάριστο που μπορεί να γίνει δυσάρεστο ή και το αντίστροφο. Το μόνο που καταφέρνουμε με αυτό τον τρόπο είναι να ζούμε πολύ επιλεκτικά και ‘αποστειρωμένα’, όντας φαινομενικά ευτυχισμένοι, στην πραγματικότητα όμως βιώνοντας μοναξιά και απομόνωση , αποφεύγοντας να βιώσουμε αληθινή φιλία, αληθινή αγάπη και αληθινά συναισθήματα.
Δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα πληγωθούμε και θα στεναχωρηθούμε, αν απεξαρτηθούμε από τον αρρωστημένο εγωισμό που μας κατατρέχει, όμως θα δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει και θετικά, αληθινά συναισθήματα, συναισθήματα που ίσως μας κάνουν κομμάτια κάποια στιγμή, όμως είναι προτιμότερο από το να είμαστε υποταγμένοι στον ‘εγωιστικό’ εαυτό μας για μια ζωή. Δεν συμφωνείτε;

Review για την ταινία Amour του Michael Haneke!

Review: Αγάπη/ Amour, του Michael Haneke.

Αποτελεί αδιαμφισβήτητα την ταινία της χρονιάς. Είναι ένα αριστούργημα και όχι μόνο για το σινεφίλ κοινό.

 Ο Haneke σταμάτησε πλέον να παίζει ‘‘funny games” και δημιούργησε μια αληθινή και συγκινητική ταινία με έντονες δόσεις ανθρωπισμού. Αποτέλεσμα; Η συνταγή πέτυχε και κατέκτησε ακόμη έναν χρυσό φοίνικα!

Η υπόθεση, απλή και προσιτή, θα μπορούσε να αποτελεί την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων της εποχής μας.

Η Anne και ο Georges είναι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ζουν μια ήσυχη ζωή γεμάτη από κονσέρτα και cd κλασσικής μουσικής στο Παρίσι. Είναι συνταξιούχοι, καθηγητές μουσικής, με ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο μόρφωσης, αξιοπρέπειας και τρόπων συμπεριφοράς. Η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός τους είναι κάτι αξιοθαύμαστο και πολύ όμορφα δοσμένο σκηνοθετικά και υποκριτικά, σε πλαίσια ώστε να αγγίζουν τη χρυσή τομή/μέτρο. Μαζί έχουν αποκτήσει και μία κόρη, επίσης μουσικό που κάνει περιοδείες παίζοντας σε κονσέρτα, με την οποία διατηρούν αρκετά διακριτικές ,αραιές και ανύπαρκτες στην ουσία επαφές.

 Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που παθαίνει ξαφνικά η πρωταγωνίστρια (Anne), θα αποτελέσει την αιτία της διαταραχής των ισορροπιών στη ζωή και στη σχέση του ζευγαριού. Γίνεται οφθαλμοφανές το πόσο νοιάζεται ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα, καθώς θα αναδειχθούν έντονοι και αμοιβαίοι φόβοι και ανασφάλειες, αλλά και η υπομονή και η υπερπροσπάθεια του συντρόφου της να την φροντίσει, η οποία είναι καθηλωτική!

Ρεσιτάλ υποκριτικής δίνουν και οι δύο ηθοποιοί. Η Emmanuelle Riva για τον τρόπο με τον οποίο υποδύεται την ηλικιωμένη γυναίκα που υποφέρει από παράλυση και δυσκολίες στο λόγο εξαιτίας του εγκεφαλικού και ο Jean- Louis Trintignant  που υποδύεται την τραγική φιγούρα του συζύγου που δυσκολεύεται να αποδεχθεί τη νέα εικόνα της άρρωστης πια συζύγου του, με αποτέλεσμα σιγά σιγά να καταρρέει.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι δύο. Κανείς μας δεν ξέρει πως μπορεί να εξελιχθούν τα γεράματα του, αλλά το κυριότερο είναι πως κανείς μας δεν ξέρει αν τα πρόσωπα που έχουμε δίπλα μας θα αποδειχτούν ικανά και θα καταφέρουν να αντέξουν μέχρι το τέλος δύσκολες καταστάσεις όπως η συγκεκριμένη.

Τελικά πόσο δυνατή μπορεί να είναι η αγάπη ώστε να αρκεί για να καθορίσει την έκβαση δύσκολων και ανυπέρβλητων καταστάσεων που δεν έχουν επιστροφή;

 Η απάντηση βρίσκεται στην ταινία. Μην τη χάσετε!

Σκηνοθεσία/ Σενάριο : Michael Haneke

Cast: Jean- Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Huppert

Τάσος Λειβαδίτης....(απόσπασμα)

Ἡ πλατεῖα θὰ μείνει ἔρημη
σὰ μιὰ ζωὴ ποὺ ὅλα τάδωσε, κι ὅταν ζήτησε κι αὐτὴ
λίγη ἐπιείκεια
τῆς τὴν ἀρνήθηκαν.
Χωρὶς ὄνειρα νὰ μᾶς ξεγελάσουνε καὶ δίχως φίλους πιὰ
νὰ μᾶς προδώσουν…
Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.
Ή
ἕνα θάνατο
γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…

Το νόημα των δώρων στη ζωή μας!

  

Ήταν νωρίς το πρωί όταν ένα μεγάλο πακέτο με όμορφο περιτύλιγμα εισέβαλε αλαφιασμένα στο σαλόνι του σπιτιού μου.
 Αφού σιγουρεύτηκα ότι ο παραλήπτης ήμουν εγώ και μόνον εγώ, δεν μου έμενε τίποτε άλλο από το να το ανοίξω .Η έκπληξη για εμένα ήταν μεγάλη και η χαρά ακόμη μεγαλύτερη, καθώς προερχόταν από ένα πρόσωπο που υπεραγαπώ!
Διαπίστωσα πως κάποιες φορές, όσο και αν το αρνούμαστε, η δύναμη και η πραγματική σημασία των δώρων είναι τόσο μεγάλη και τόσο ανυπέρβλητη, που τίποτα δεν είναι ικανό να τη σταματήσει.
Έτσι με αφορμή αυτή την τυχαία ιστορία, πήρα την απόφαση να αφιερώσω αυτό το άρθρο στα δώρα.
Όλοι μας συχνά- πυκνά έχουμε γίνει αποδέκτες δώρων (ή θα γίνουμε), ή έχουμε χαρίσει δώρα. Όλοι έχουμε μπει στη διαδικασία αναζήτησης του κατάλληλου αντικειμένου που θα μπορούσε να αρέσει στο άτομο που θέλουμε να το χαρίσουμε. Εξάλλου, η καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε ευνοεί τέτοιου είδους πράξεις.

Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως τα δώρα διευκολύνουν τη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων, καθώς καθορίζουν το είδος τους και ενισχύουν τους φιλικούς και οικογενειακούς δεσμούς.
Η εμπορευματοποίηση των πάντων, όμως, ίσως μας έχει κάνει αρκετές φορές να αρνούμαστε κατηγορηματικά να δεχόμαστε δώρα, αλλά κυρίως να σταματήσουμε την αγορά δώρων και να εκφράζουμε με άλλους τρόπους τα συναισθήματά μας στους ανθρώπους που αγαπάμε.
 Το να απαγορεύουμε στους άλλους να μας χαρίσουν κάτι, είναι σαν ουσιαστικά να τους απαγορεύουμε να μας σκέφτονται και να αναζητούν πράγματα που μας αρέσουν. Οπότε δεν τους αφήνουμε να νιώσουν τη χαρά όλων αυτών των καταστάσεων.

Ακριβά ή όχι, φανταχτερά και μη, τα δώρα όταν προέρχονται από άτομα που μας αγαπάνε πραγματικά, δεν έχουν σημασία για εμάς τα πακέτα που βρίσκονται μέσα ή η χρηματική αξία τους, αλλά η συναισθηματική αξία και όλα τα όμορφα συναισθήματα που είναι κρυμμένα μέσα στα ίδια τα πακέτα!

*Το κείμενο είναι διαθέσιμο στο www.artsandthecity.gr