Εγώ, εγωιστής;;

Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχουν απαντήσει με την παραπάνω ρητορική ερώτηση, όταν είπαμε σε κάποιον πως φέρεται εγωιστικά.
 Επίσης δεν είναι και λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει φίλους να μας ρωτάνε αγανακτισμένοι με την ανεκτικότητά μας: «μα καλά δεν έχεις καθόλου εγωισμό;»
Τι είναι τελικά ο εγωισμός, είναι κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό;
Προφανώς και ο εγωισμός είναι  μια συμπεριφορά με καθαρά αρνητική χροιά, τις περισσότερες απ’ τις  φορές που εκδηλώνεται. Ακόμα και σαν λέξη που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάποιον, είναι φορτισμένη αρνητικά.
 Εξάλλου, δεν μου φαίνεται και πολύ λογικό να αποκαλέσουμε  ‘εγωιστή’ ένα άτομο θέλοντας να το επαινέσουμε!
Παρ ’όλα αυτά η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, όταν εκδηλώνεται ,φυσικά ,εντός λογικών πλαισίων. Ο εγωισμός όμως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό. Είναι μια παθολογική κατάσταση, μια εσφαλμένη αντίληψη πως όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς και μια επίμονη άρνηση να ακούσουμε τα θέλω και τις ανάγκες των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας, αλλά και τα πραγματικά θέλω της δικής μας ύπαρξης.
 Δεν είναι αγάπη προς τον εαυτό μας, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από αγάπη, πέρα από κάθε όριο και μέτρο και οδηγεί συχνά στην αυτοκαταστροφή του είναι μας.

Όπως έλεγε και ο Arthur Schopenhauer : «Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλους, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση. »
Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, ισχυριζόμαστε πως χρησιμοποιούμε τον εγωισμό για να προστατέψουμε τον εαυτό μας, από καταστάσεις που πιστεύουμε πως θα μας πληγώσουν, θα μας περιορίσουν και θα μας στεναχωρήσουν. Αυτό όσο θεμιτό και αν ακούγεται, στην ουσία εμείς είμαστε αυτοί που περιοριζόμαστε.

Περιορίζουμε και απαγορεύουμε από τον εαυτό μας να βιώσει εμπειρίες, να νιώσει συναισθήματα, να μάθει να ζει το ευχάριστο που μπορεί να γίνει δυσάρεστο ή και το αντίστροφο. Το μόνο που καταφέρνουμε με αυτό τον τρόπο είναι να ζούμε πολύ επιλεκτικά και ‘αποστειρωμένα’, όντας φαινομενικά ευτυχισμένοι, στην πραγματικότητα όμως βιώνοντας μοναξιά και απομόνωση , αποφεύγοντας να βιώσουμε αληθινή φιλία, αληθινή αγάπη και αληθινά συναισθήματα.
Δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα πληγωθούμε και θα στεναχωρηθούμε, αν απεξαρτηθούμε από τον αρρωστημένο εγωισμό που μας κατατρέχει, όμως θα δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει και θετικά, αληθινά συναισθήματα, συναισθήματα που ίσως μας κάνουν κομμάτια κάποια στιγμή, όμως είναι προτιμότερο από το να είμαστε υποταγμένοι στον ‘εγωιστικό’ εαυτό μας για μια ζωή. Δεν συμφωνείτε;