Το τυχαίο τηλεφώνημα...

Ήταν βράδυ και ήμουν έτοιμη να βγω...πάλι για φαγητό καταλήξαμε με την κολλητή μου..."όπου μάσα και χαρά...πρώτες"!
Πριν απ'όλα αυτά και ενώ ήμουν στην πόρτα,χτύπησε το τηλέφωνο μου και το σήκωσα ασυναίσθητα...πού να φανταστώ οτι θα μου έκανες την έκπληξη...!
Η αφορμή να δείς τι κάνω και καλά δεν έπιασε...όμως διέκρινα πραγματικό ενδιαφέρον πίσω από τις λέξεις σου.
Μου μίλαγες ακατάπαυστα, χωρίς να βαριέμαι να σε ακούω! Μέσα μου χαιρόμουν απίστευτα, αλλά ακουγόμουν συγκρατημένη όπως είπες και εσύ. Προσπαθούσα, βλέπεις, να το ελέγξω!
Μου μίλησες για το πόσο βαρετά είναι εκεί που είσαι, για τις διακοπές που πέρασαν, για το καλοκαίρι που ακόμη συνεχίζεται παραδόξως...μου είπες τόσα νέα χαρούμενα!
Μου μίλησες για τα πάντα, χωρίς να σε ρωτήσω!
Γιατί;;; Γιατί μετά από τόσο καιρό;
Χωρίς να επιδιώκεις τίποτα γιατί το κάνεις;
 Ίσως και να μου έφτιαξε το βράδυ, αυτή η εξομολογητική σου διάθεση!
 Σίγουρα έφαγα με μεγαλύτερη όρεξη!
Εσύ όμως;
 Να ανησυχήσω για σένα και τα 'αδιέξοδά' σου;
Ελπίζω να καταλάβεις...
Εγώ πάλι εξακολουθώ, όπως πάντα να είμαι χαμένη στη μετάφραση....