love is in the air...

έρωτας είναι.....

να είσαι μονίμως αφηρημένη και να έχεις ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο τύπου " τι ωραία...αααχ τι ωραία..."
να έχεις χάσει κάθε ίχνος σοβαρότητας από πάνω σου...
να του λες "όλα καλά"?  και να σου απαντάει ''όλα τέλεια..."
να σε φιλάει και να βλέπεις τα 7 χρώματα της ίριδας, μαζί με καρδιές και αστεράκια!
να σου λείπει διαρκώς, ακόμα και αν πριν λίγο ήσασταν μαζί για πολλές ώρες...
να τον σκέφτεσαι 25 ώρες το 24ωρο...!
να μαδάς μαργαρίτες....και να μαδάς και να μαδάς....
και να 'χει νυχτώσει να έχεις καταστρέψει όλο τον κήπο του σπιτιού σου...αλλά εσύ εκεί...ακόμα να μαδάς όχι μόνο τις μαργαρίτες αλλά και οτιδήποτε άλλο έχει υπόνοια ροδοπέταλου...
να έχεις "love spot" πάνω σου και να είσαι τόσο ενθουσιασμένη μόνο και μόνο γιατί έχεις κάτι δικό του...τόσο πολύ που να μην θες να φύγει με τίποτα απ' το λαιμό σου...!
να τον βλέπεις από μακριά να έρχεται και να τρέμουν τα πόδια σου...
να σου βγαίνει να του πεις τα γλυκόλογα όλου του κόσμου....
να αισθάνεσαι μια ατέρμονη και γλυκιά ευτυχία....
και όλα αυτά εξαιτίας του...<3 !!!!

*αφιερωμένο σ 'Εκείνον λοιπόν............<3 (καρδιές)

"Υπέροχα χαμόγελα...."

"...και θα σας αγαπώ μέχρι να λιώσουν οι πάγοι στο βόρειο πόλο και να καταργηθεί η βαρύτητα στη γη, μέχρι να ταιριάξει ο υδροχόος με τον σκορπιό,μέχρι να τα φτιάξουν οι σκύλοι με τις γάτες και μέχρι να γεμίσει ο ουρανός ιπτάμενους ελέφαντες, μέχρι να γίνουν οι πιγκουίνοι φούξια και μέχρι να γίνει πρόεδρος της αμερικής  o fidel castro. Και αυτό είναι το για πάντα.! "

Αγαπημένα λόγια, από μια αγαπημένη σειρά...που όσες φορές και να δω τα επεισόδια της...δεν χορταίνω!
Αυτό το "για πάντα" που σε όλους αρέσει και όλοι το θέλουμε στη ζωή μας...

Αυτό ,λοιπόν, μαζί με τα υπέροχα πλάσματα μας που ομορφαίνουν τις μέρες μας και γλυκαίνουν τις νύχτες μας...αυτά  ευθύνονται για την απέραντη ευτυχία και τα καλά ζωγραφισμένα χαμόγελα που κοσμούν το τελευταίο διάστημα το πρόσωπό μου...!

Αυτά και μόνον αυτά...!

σαν παιδί...

Τα παιδικά μου χρόνια....τόσο μακρινά...μα κάποιες φορές τόσο κοντά.

Μια μυρωδιά από γιασεμί ανακατεμένη με νυχτολούλουδο και ένα αεράκι γλυκό, απ'αυτό της άνοιξης, να μου φέρνει στο μυαλό το παρελθόν...

Ατέλειωτες ώρες ανάγνωσης της "αργοναυτικής εκστρατείας", παιχνίδια που δεν κατάλαβα ποτέ πως κρύφτηκαν ανάμεσα στα ράφια κάποιας ντουλάπας του σπιτιού, καραμέλες βουτύρου (οι αγαπημένες μου ακόμη και τώρα) , μαρκαδόροι, πλαστελίνες και ζωγραφιές σε όλους του τοίχους.

Και αυτή η φράση....:

"Έλα μην κάνεις σαν παιδί", θα μου πουν...και θα μου ξαναπούν....

Πόσο εύκολο όμως είναι να απαρνηθείς το παιδί που κρύβεις καλά μέσα σου;

Αυτοπεποίθηση...

Δύσκολη λέξη...
ή την έχεις ή δεν την έχεις καθόλου...
ή ξέρεις τι είσαι ή δεν έχεις ιδέα...

Αυτοπεποίθηση...αυτοεκτίμηση...αυτοσυναίσθημα..
πάνε πακέτο...
αγάπη και εκτίμηση για τον εαυτό σου δηλαδή....

Ασφάλεια και αξιοπρέπεια!

"μπορείς να χαίρεσαι και να ανθίζεις ποτισμένος με την αγάπη για τον εαυτό σου, ή να μαραίνεσαι καταδικασμένος από εσένα τον ίδιο.."

Πες μου τι θα ντυθείς, να σου πω τι είσαι...

Οι απόκριες είναι πια γεγονός, οι περισσότεροι από εμάς όλο και κάτι έχουμε σκεφτεί  ή έχουμε αγοράσει για να μεταμφιεστούμε.

Οι απόκριες είναι η γιορτή του μασκαρέματος, όπου η μεταμφίεση έχει την τιμητική της και όπου όλα επιτρέπονται. Τα όρια καταλύονται και υπάρχει μια αίσθηση απελευθέρωσης η οποία κυριαρχεί και ενισχύεται μέσα από τις μάσκες που οι περισσότεροι φοράνε, διατηρώντας με αυτό τον τρόπο την ανωνυμία τους.

Τι είναι αυτό πως μας ωθεί όμως να επιλέξουμε τι θα ντυθούμε τις απόκριες; Η επιλογή αυτή γίνεται κατά τύχη ή γιατί υπάρχουν κάποιοι άλλοι βαθύτεροι παράγοντες που μας καθοδηγούν στο να βγάλουμε από μέσα μας αυτό που κρατάμε καλά κρυμμένο, με νύχια και με δόντια;

Το μόνο σίγουρο είναι πως στις απόκριες αποκαλύπτουμε περισσότερα απ’ όσα θέλουμε να δείξουμε για τον εαυτό μας όλο τον υπόλοιπο καιρό. Έρευνες που έχουν γίνει στο χώρο της ψυχολογίας κατά καιρούς έχουν δείξει πως οι στολές και οι μάσκες, επειδή ακριβώς είναι σύμβολο ανωνυμίας, παρέχουν σε αυτόν που τις χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη αίσθηση απελευθέρωσης, καθώς καταλύουν κάθε αναστολή και αποτελούν κάτι το αντικομφορμιστικό, κάτι το διαφορετικό από την μονοτονία της καθημερινότητας.

 Το άτομο μέσα από τη μεταμφίεση μπορεί να εκδηλώσει συμπεριφορές και κρυφές επιθυμίες, ίσως και ευσεβείς πόθους, ποιος ξέρει;

Παράλληλα, μας δίνουν την ευκαιρία να υποδυθούμε κάποιο ρόλο και να γίνουμε ένα πρόσωπο, που ενδεχομένως θέλουμε ή θα θέλαμε να είμαστε.

 Στην ουσία λοιπόν, η κάθε αμφίεση μπορεί να εκφράσει την πραγματική ταυτότητα που θέλει να έχει ένα άτομο, αλλά φοβάται να την εκδηλώσει.

Τίποτα δεν επιλέγεται τυχαία , όλα γίνονται συνειδητά ή ασυνείδητα, με βάση όμως κάποια βαθιά εσωτερική επιθυμία.

Έτσι λοιπόν κι εγώ βρέθηκα να αμφιταλαντεύομαι για το αν θα ντυθώ μπουζουκόβια σταρ της πίστας ή τσάρλεστον με αναφορά στα 60s.

Τι μπορώ να πω γι’ αυτό; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

"Και περνούσα τις μέρες μου,
με τα χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα όνειρά μου συγυρισμένα.
Με τα ποιήματά μου καθαρογραμμένα...
Γιατὶ έτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα."


Μενέλαος Λουντέμης

" ...The city sunset over me...."

έμπνευση

Eίναι και κάτι μέρες σαν αυτή....
που ξυπνάς με τρελό χανγκοβερ...
πιο πονοκέφαλος πεθαίνεις...
με έναν στίχο να στιφογυρίζει από τη χθεσινή νύχτα στο μυαλό σου...

"someday out of the blue we will find you..."

με μια γεύση καφέ στο στόμα...που δεν φεύγει με τίποτα

έξω ο ήλιος να δίνει ρεσιτάλ...

κι εσύ να σκέφτεσαι....να προσπαθείς να σκεφτείς δηλαδή...γιατί η έμπνευση σου κάνει νερά...
Τί είναι τελικά έμπνευση;
Μέχρι πού φτάνει;
Και............
 "τι χρώμα άραγε να έχουν οι μέρες όταν η χαμένη έμπνευση έρχεται; "

Πριν λίγο καιρό θα απαντούσα μαύρο...ναι ξέρω το μαύρο δεν είναι χρώμα....
για κάποιους το μαύρο είναι η απουσία χρώματος...
για άλλους πάλι είναι η ανάμειξη όλων των βασικών χρωμάτων μαζί...

 Κοιτάζοντας την ανθισμένη αμυγδαλιά έξω απ'το παράθυρο αναρωτιέμαι...

"γίνεται να γράψεις χωρίς να κυριαρχεί το μαύρο;"

Είναι κάποιες φορές που το μόνο που εύχεσαι είναι να μπορούσες να βρεθείς εκεί που θες.... ανα πάσα στιγμή....ξεπερνώντας κάθε απροσπέλαστο εμπόδιο....

αυτή τη στιγμή θα ήθελα να ήμουν κάπου εκεί....

ή κάπου εκεί παρατηρώντας τη δύση του ήλιου ξανά και ξανά...........

ή έστω να μπορούσα να ξαναπετάξω πάνω απ'την αγαπημένη μου πόλη ever...

καθισμένη ξανά στο υπέροχο αυτό πάρκο....

και μετά ξύπνησα.....

Παρέα....

Βόλτα στην πλάκα και καφές στο γιασεμί....που το ξέραμε και πριν απ το "αν"....του παπακαλιατη...

η Διονυσία ήταν το σωστό άτομο στο σωστό μέρος...με το κινητό της με ξελάσπωσε...παρόλο που ξέχασα να βάλω μπαταρίες στη μηχανή, που υποτίθεται πως ήθελα να χρησιμοποιήσω...χμμμ!

και η επιβράβευση για το ψάξιμο και τον ποδαρόδρομο ήρθε μέσα από κάτι γλυκό για το τέλος...!

Καλημέρες...

Φεύγουν γοργά τα χρόνια / και μένουν οι στιγμές
όπως λίγα λουλούδια / στων βράχων τις ρωγμές

Όσα σου είχα τάξει / άνεμος και καπνός
συγγνώμη που δεν ήμουνα/ για σένα ουρανός

Κι αν χαμηλά πετάμε/ και με μισά φτερά
αντέχουμε ακόμα/ κι αυτό είναι που μετρά

Ρίξε άνθος αγγέλου/στου έρωτα τις ρωγμές
το θαύμα είναι να ζεις,καρδιά μου,/ όλες σου τις στιγμές

Φεύγουν γοργά τα χρόνια/ και πουθενά ένα φως
στις έγχρωμες αφίσες/κοιτάς τα προσεχώς

Μια ροζ χαλκομανία/στο φλίπερ σου γελά
φυσάει αδιαφορία/ να ντύνεσαι καλά

Κι αν χαμηλά πετάμε/ και με μισά φτερά
αντέχουμε ακόμα/ κι αυτό είναι που μετρά

Ρίξε άνθος αγγέλου/στου έρωτα τις ρωγμές
το θαύμα είναι να ζεις,καρδιά μου,/ όλες σου τις στιγμές

who wants to sleep in a city that never wakes up???

ζούμε σε μια πόλη που δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα......cheer up ρε παιδί μου....!!!