Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

Arts and the city X-mas partyyy!

Το πρώτο παρτυ του site μας που αγαπάμε τόσο, www.artsandthecity.gr, ήταν σουπερ, γεμάτο μουσικές,δώρα και χρώματα!



Μαζί μας ήταν και το αγαπημένο μου συγκρότημα Ganzi Gun που ξεσήκωσε όλο το Χυτήριο!




Εκεί ήταν για να μας στηρίξουν και να περάσουν όμορφα όλοι οι αγαπημένοι φίλοι, γνωστοί και συγγενείς μας!


Ανταλλάξαμε ευχές και δωράκια...


Βαφτήκαμε για τα καλά απ τη Μελένια....

Η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη γενικά!


*Σας ευχαριστούμε όλους όσους είσασταν εκεί και μας στηρίξατε με την παρουσία σας!*
                                         

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012

sweet...26!


                                          Τι άλλαξε στα φετινά γενέθλια μου :

 1) Δέχτηκα πολύ περισσότερες ευχές σε σχέση με πέρυσι!
                                                       
  2) Τελικά έκανα αυτό που δεν ήθελα να κάνω...έμεινα στο σπίτι   βλέποντας  σειρές και φτιάχνοντας   στολίδια χριστουγεννιάτικα!
                                                           
3) Έλαβα αρκετά δώρα χωρίς να τα ζητήσω ("έλαβα" τι ωραία λέξη...!)
                                                           
4) Μα καλά η κρίση πήγε περίπατο;;; (άσχετο)
                                                         
 5)  Ξύπνησα το πρωί και δεν κατάλαβα καμία διαφορά...απλά μου είπαν ότι είμαι 26 πλέον!
                                                           
6) Τα κεράκια της τούρτας μου δεν ήταν αριθμός....αλλά  έγραφαν ένα διακριτικό "happy birthday"! γκουχ γκουχ...!
                                                           
 7) Φίλοι που πήραν τηλέφωνο να ευχηθούν με αποκάλεσαν 'γριά'......θέλω να πιστεύω ότι αστειεύονταν....!

8) Ήταν τα πρώτα μου γενέθλια εκτός σχέσης! wow!!χα χα

9) Άκουσα όλα τα αγαπημένα μου τραγούδια από Parov Stelar.... <3

10) Αποφάσισα να αλλάξω χρώμα κραγιόν, από φούξια σε καφέ/τριανταφυλλί...

*Αν τα παραπάνω θεωρούνται στοιχεία ουσιαστικής αλλαγής...τότε εγώ δεν είμαι 26...είμαι 47,5           (δώστε βάση στο μισό κάνει τη διαφορά)!!!
** Σας ευχαριστώ όλους για τις υπέροχες ευχές σας!!!!!!!!!! Σας αγαπώωωω! 

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

And so this is Christmas…





Αφού λοιπόν τα Χριστούγεννα είναι καθ’οδόν , πώς είναι δυνατόν να μην ασχοληθώ κι εγώ με το θέμα αυτό ;!

Τα στοιχεία των Χριστουγέννων που με έκαναν να αγαπήσω τα ίδια τα Χριστούγεννα και κατ’ επέκταση τις γιορτές ,από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήταν: το χριστουγεννιάτικο δέντρο και το στόλισμα του, τα σπιτικά μελομακάρονα που μου έσπαγαν τη μύτη με την υπέροχη μυρωδιά τους, τα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα με μουσικά όργανα, τα μεγάλα οικογενειακά τραπέζια, η ζεστασιά και η χαρά που είναι διάχυτη τις μέρες αυτές και τέλος, η ανταλλαγή των δώρων, που όλοι μικροί και μεγάλοι, περιμένουμε πως και πως!

Τα τελευταία χρόνια όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η οικονομική κρίση, συνοδευόμενη από κρίση των αξιών όχι μόνο μας έχει χτυπήσει την πόρτα, αλλά έχει εδραιωθεί πια στη ζωή μας και δεν λέει να υποχωρήσει με τίποτα.  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα χρόνο με το χρόνο οι καταστάσεις να δυσκολεύουν για όλους μας.

Οι φετινές γιορτές δεν θα είναι ίδιες με τις περσινές κι αυτό διότι τίποτα πια απ’ όσα ήταν δεδομένα  δεν είναι! Ακόμη και τα βασικά αγαθά επιβίωσης πλέον είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους να μπορούν να τα παρέχουν στους ίδιους και στις οικογένειές τους. Ζούμε στην εποχή που το ρεύμα είναι πια αγαθό πολυτελείας, το ίδιο και η θέρμανση! Τα χρήματα που υπήρχαν, δεν υπάρχουν και αποτελούν ένδοξο παρελθόν, η μέριμνα για την υγεία είναι ανύπαρκτη και όλα αυτά εν έτει 2012-2013, που υποτίθεται ότι τα πράγματα θα έπρεπε να βελτιώνονται όχι να χειροτερεύουν.

Φέτος θα είναι η χρονιά του ‘φάτε μάτια ψάρια’ , αφού δεν μας έμεινε και τίποτα άλλο να φάμε πια. Όλο και λιγότεροι από εμάς θα χαρούμε τρώγοντας την περιβόητη γαλοπούλα, όλο και λιγότερα παιδιά θα πάρουν δώρο την πρωτοχρονιά αφού ο δικός τους ‘Αη Βασίλης’ είτε απολύθηκε απ’ την εργασία του, είτε απλά μόλις και μετά βίας τα φέρνει βόλτα και δεν έχει τη δυνατότητα για περαιτέρω έξοδα και πολυτέλειες.

 Πολύ απλά μαθαίνουμε σιγά σιγά στο να μην περιμένουμε τίποτα, διότι δεν υπάρχει και κάτι για να περιμένουμε, no money no honey!

Τελικά όμως όντως δεν μας έχει μείνει τίποτα και αν μας έχει μείνει κάτι τι είναι αυτό;





 Όχι δεν τα έχουμε χάσει όλα, αυτό που μας έχει μείνει είναι τα συναισθήματα μας, τα όνειρά μας και οι σκέψεις μας, τα οποία είναι κατά δικά μας και δεν πρόκειται να μας τα πάρουν, όσους φόρους κι αν βάλουν!

Μάλιστα αυτές οι γιορτινές μέρες μας προδιαθέτουν να δείξουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα και σε όλους τους ανθρώπους γύρω μας που το έχουν ανάγκη, αγάπη, συμπαράσταση, αλληλεγγύη, ζεστασιά.

Ναι μπορούμε ακόμη να αγαπάμε και να ονειρευόμαστε, διότι χωρίς αγάπη και όνειρα θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι!

Ας μοιραστούμε κι εμείς ευχές , συναισθήματα, όνειρα και ας ζεστάνουμε τις ψυχές των άλλων ανθρώπων, όχι μόνο τώρα στις γιορτές αλλά και πέρα απ’ αυτές.

 Σίγουρα αυτού του είδους η ζεστασιά είναι πολύ καλύτερη από κάθε δώρο και κάθε καλοριφέρ!


Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Γκρινιάρα μ’ είπες μια βραδιά!




Τι είναι γκρίνια; Γιατί υπάρχει γκρίνια; Από πού προήλθε και πώς καθιερώθηκε τέλος πάντων; Γιατί αποκαλείς τους άλλους γκρινιάρηδες με τόση ευκολία;

Αυτές και άλλες παρόμοιες απορίες μου δημιουργούνται , όταν ακούω κάποιον όχι μόνο να ασχολείται με το θέμα γκρίνια, αλλά να έχει και το θάρρος-θράσος να σε αποκαλεί και γκρινιάρα!

 Και πώς να μην ασχοληθώ με αυτό το θέμα, αφού μέχρι και παιχνίδι έχει βγει με το αντίστοιχο όνομα;!

Με τη γκρίνια ερχόμαστε καθημερινά όλοι μας σε επαφή, είτε άμεσα (γκρινιάζοντας οι ίδιοι), είτε και έμμεσα (ακούγοντας τις γκρίνιες των άλλων ανθρώπων).



Φυσικά και τα πρωτεία τα έχουμε εμείς οι γυναίκες, που το λεξικό θα έπρεπε να έχει φωτογραφίες μας δίπλα στη λέξη γκρίνια, όμως και οι άντρες μην νομίζετε ότι πάτε πίσω σε ο, τι αφορά το συγκεκριμένο θέμα. Έχετε κι εσείς τα θεματάκια σας.

Στην ουσία δεν είναι τόσο σημαντικό να ασχοληθούμε με το ποιος είναι πιο γκρινιάρης από ποιόν, αλλά στο πως μπορούμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση επιτυχώς, έτσι ώστε να μην μας βγει ούτε το όνομα, ούτε και το μάτι!

Είναι πολύ σημαντικό να εκλογικεύουμε το λόγο που μας προκαλεί έντονη δυσφορία ώστε να θέλουμε να γκρινιάξουμε. Να γνωρίζουμε δηλαδή γιατί γκρινιάζουμε κάθε φορά, ώστε να βοηθήσουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας στο να ελέγχουμε και να περιορίζουμε όσο μπορούμε την τάση μας αυτή.

Από την άλλη, η γκρίνια είναι κάτι που μας εκτονώνει και μας βοηθάει να εξωτερικεύσουμε τυχόν προβληματισμούς και παράπονα που έχουμε. Κάποτε, είχα διαβάσει πως η γκρίνια θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως ένα ‘γλυκό παράπονο’. Εάν το αντιμετωπίζαμε έτσι, τότε όλα θα ήταν πολύ καλύτερα.

Επιπλέον, τα άτομα τα οποία διοχετεύουμε την γκρίνια μας, κάθε άλλο παρά την όρεξή μας έχουν. Ας μην είμαστε εγωιστές και ας αναλογιζόμαστε πως δεν είναι υποχρεωμένοι οι άλλοι να μας ακούνε να παραπονιόμαστε συνέχεια για οποιοδήποτε λόγο. Καταντάει κουραστικό και έχει ως συνέπεια τη σταδιακή απομάκρυνση των άλλων από δίπλα μας.

Προσοχή λοιπόν φίλες και φίλοι! Αποφύγετε να γίνεστε υπερβολικά φορτικοί και γκρινιάρηδες, διότι δε είναι και ο, τι πιο ευχάριστο μπορεί να συμβεί, καθώς όλο αυτό επηρεάζει και εσάς , αλλά και τη σχέση σας με τους άλλους.



Συμπερασματικά λοιπόν, ελαττώστε τις απανωτές εξάρσεις γκρίνιας και όλα θα πάνε καλά. Τουλάχιστον καλύτερα από πριν …υποθέτω!




Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

Χριστούγεννα.......

"...δεν περιμένω όμως τίποτα πια...τον Αη Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά...."
Και τόσο απλά μέσα σε αυτούς τους στίχους συνοψίζεται το δικό μου νόημα των Χριστουγέννων....!

Το ψέμα βγήκε απ’ τον παράδεισο τελικά;


Φανταστείτε πως θα ήταν ο κόσμος αν όλοι μας είχαμε την μαγική και πολύ χρήσιμη ιδιότητα που είχε ο Πινόκιο.

Τι θα γινόταν αν κάθε φορά που θα έλεγε κάποιος ένα, έστω αθώο, ψεματάκι, η μύτη του  μεγάλωνε αδίστακτα, ανάλογα με τη βαρύτητα του ψέματος αυτού;

Το ξέρω ακούγεται πολύ διασκεδαστικό  αλλά και πολύ βοηθητικό ταυτόχρονα, διότι με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε ποιός μας λέει αλήθεια και ποιος μας γεμίζει με αληθοφανή ψέματα.


Τι είναι όμως το ψέμα;

Το ψέμα θα μπορούσε να οριστεί ως κάτι που λέμε ,πχ ένα γεγονός, και προσπαθούμε να πείσουμε τον συνομιλητή μας ότι  ισχύει και είναι αληθές, ενώ οι ίδιοι γνωρίζουμε καλά πως αυτό που λέμε είναι μη αληθές. Συνήθως πίσω από το ψέμα κρύβεται κάποια σκοπιμότητα.

Κακά τα ‘ψέματα’, σύμφωνα με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί , έχει αποδειχθεί πως το ψέμα όλοι το χρησιμοποιούμε ή το έχουμε χρησιμοποιήσει κατά καιρούς, είτε για να ωφεληθούμε, είτε για να ωφελήσουμε, είτε για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια.

Τι μας ωθεί στο να λέμε ψέματα ;

Συνήθως τα περισσότερα ψέματα έχουν ειπωθεί από άτομα που θέλουν με κάποιο τρόπο να ωφεληθούν σε κάτι . Για παράδειγμα με το να λέει κάποιος αναλήθειες για έναν συνάδελφο του στο χώρο εργασίας του, ίσως έχει ως απώτερο σκοπό στο να τύχει ευνοϊκότερης μεταχείρισης ο ίδιος.



Επιπλέον, πολλές φορές λέμε ψέματα με σκοπό να κερδίσουμε τις εντυπώσεις και να γίνουμε ευκολότερα αποδεκτοί από τους άλλους όταν βρισκόμαστε με νέα πρόσωπα, σε ένα καινούριο περιβάλλον και κατακλυζόμαστε από αμηχανία. Με αυτό τον τρόπο προστατεύουμε τον εαυτό μας από το άγχος που βιώνει.

Τα κατά συνθήκη ψέματα όμως είναι και αυτά που χρησιμοποιούμε πιο συχνά στην καθημερινότητά μας. Πόσες φορές έχει τύχει να μας φέρουν δώρα και ενώ δεν μας αρέσουν καθόλου, από ευγένεια όχι μόνο λέμε «ευχαριστώ», αλλά το συνεχίζουμε κιόλας λέγοντας ‘καλά είναι τέλειο…’!

Τέλος, στις πιο μικρές ηλικίες έχει παρατηρηθεί πως τα παιδιά χρησιμοποιούν το ψέμα ως μέθοδο για να γλυτώσουν την τιμωρία για κάποια ζημιά που έκαναν.

Όσον αφορά τις σχέσεις, έρευνες έχουν δείξει πως τα περισσότερα ψέματα λέγονται κατά τους πρώτους μήνες μιας νέας σχέσης και αφορούν κυρίως τον αριθμό των προηγούμενων συντρόφων που είχε το ζευγάρι.

Επιπλέον, για έναν περίεργο και παράδοξο τρόπο, έχουν συνδεθεί οι γυναίκες πιο πολύ με τα ψέματα, (γιατί άραγε;).

Στο σημείο όμως αυτό ήρθε η ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω, διότι έχει αποδειχθεί πως οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς στα ψέματα κυρίως όταν προσπαθούν να καλύψουν τυχόν απιστίες τους, με σκοπό να μη χαλάσουν την ήδη υπάρχουσα σχέση τους.

Μικρά η μεγάλα, αληθοφανή και μη τα ψέματα είναι ψέματα, ίσως κάποιες φορές να είναι και μισές αλήθειες όπως εικάζεται, όμως το σίγουρο είναι πως κανείς ποτέ δεν κατάφερε να τα αποφύγει για πάντα.

 Βέβαια, είναι γεγονός πως η αλήθεια δεν αντέχεται πάντα και από όλους και έτσι σε συγκεκριμένες περιπτώσεις το ψέμα είναι αναπόφευκτο.

Κάποιοι θα υποστηρίξουν πως προτιμούν να γνωρίζουν τη σκληρή πραγματικότητα από το να ζουν σε έναν πλασματικό κόσμο.

Εν μέρει θα συμφωνήσω.

Ας αναλογιστούμε όμως από την άλλη πλευρά πως θα ήταν η ζωή μας αν μαθαίναμε μόνο αλήθειες;

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012

Αληθινά ψέματα...

Αλήθεια ή ψέματα;
Είναι αλήθεια η ψέμα αυτό που ζω...και όχι η προσπάθεια κάποιου να επιβληθεί και να κερδίσει τις εντυπώσεις...;
Λένε πως το ψέμα είναι η μισή αλήθεια, πως οι αλήθειες πονάνε....κλπ κλπ...έχουμε γεμίσει νουθεσίες και σοφίες που προέρχονται από το πουθενά.
Ποιος τα λέει και γιατί τα λέει;
Μπορεί όντως να ισχύουν τα παραπάνω, αλλά οι αλήθειες ,επίσης, ανακουφίζουν, όπως και οι ψεύτικες αλήθειες...
Με τις αλήθειες ξεμπερδεύεις μια καλή, όπως και με ένα καλοφτιαγμένο ψέμα.
Αν λες την αλήθεια είσαι "πολύ εντάξει" τύπος, αν πείς όμορφα ψέματα είσαι πολύ κουλ και αλάνι.
Τελικά τι είναι προτιμότερο να λες ψεύτικες αλήθειες ή αληθινά ψέματα; Αλήθειες σκέτο η ψέματα σκέτο; Μήπως κι απ' τα δύο;
Ποτέ δεν θα μάθουμε!
Εκτός αν αποκτούσαμε όλοι ξαφνικά ξύλινες μύτες σαν του Πινόκιο και μεγάλωναν κάθε τρεις και λίγο...
Πρόσφατα ένας φίλος μου είπε μια παροιμία που λάτρεψα :"το φίδι καθώς κινείται έχει την ιδιότητα να σβήνει τα ίχνη του".
Αυτό κρατάω....!


* αφιερωμένο στους απανταχού ψεύτες ...που το'χουν πιστέψει γενικά...



Τα χρώματα στη ζωή μας…



Μπορεί το μαύρο να είναι το αγαπημένο σου χρώμα και να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με κάθε έκφανση του κοινωνικού και μη βίου σου.

Μπορεί η ντουλάπα σου να έχει κάθε version μαύρου ρούχου, παπουτσιού και αξεσουάρ. Ξέρω πως ένα κλασσικό μαύρο φόρεμα είναι πάντα must και επιβάλλεται να υπάρχει στην ντουλάπα κάθε γυναίκας που πάνω απ’ όλα σέβεται τον εαυτό της.

 Δεν αντιλέγω ωραίο είναι το μαύρο και το γκρι και όλα τα μουντά χρώματα που όλοι έχουμε λατρέψει και λατρεύουμε κατά καιρούς, αλλά υπάρχουν δύο παράμετροι που ίσως δεν τις γνωρίζουμε.

Η πρώτη είναι πως το μαύρο δεν είναι χρώμα από μόνο του, όπως και το άσπρο. Η δεύτερη παράμετρος είναι πως τα χρώματα που επιλέγουμε να κοσμούν την καθημερινότητά μας, φανερώνουν στοιχεία του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητάς μας.

Ας τα δούμε όμως τα κυριότερα χρώματα πιο αναλυτικά :

Το κόκκινο είναι ένα πολύ ‘ζεστό’ χρώμα. Τα άτομα που το προτιμούν χαρακτηρίζονται από δυναμισμό, ζωντάνια, αυτοπεποίθηση, ερωτισμό. Επιπλέον, τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται από εξωστρέφεια, διάθεση για συναναστροφές και επικοινωνία, αλλά και από επιθετικότητα ορισμένες φορές. Είναι σίγουρο πως όσοι επιλέγουν αυτό το χρώμα θέλουν να ξεχωρίζουν και να ασκούν έλεγχο, ενώ μια σημαντική αρνητική του πλευρά είναι πως ενοχλεί, κουράζει και φέρνει εκνευρισμό σε άτομα που πάσχουν από νευρώσεις και ψυχώσεις.

Το κίτρινο είναι το χρώμα του ήλιου και της ενέργειας. Είναι κι αυτό ζεστό χρώμα, αλλά δεν έχει τη δυναμική του κόκκινου. Εκφράζει τη νεότητα και είναι ιδανικό για χαλάρωση και σκέψη. Σε απαλές αποχρώσεις είναι ιδιαίτερα ξεκούραστο, ενώ στις αποχρώσεις του χρυσού είναι ιδιαίτερα αντικαταθλιπτικό και προσφέρει την ηρεμία απλόχερα.

Το πράσινο ή αλλιώς και το χρώμα του χρήματος συμβολίζει τη φύση και την αρμονία. Προέρχεται από την ένωση του μπλε και του κίτρινου. Συμβολίζει τη συνεργασία, τη συναδελφικότητα και τη συμφιλίωση. Άτομα που το προτιμούν έχουν τάση να δίνουν συμβουλές αλλά και να αγωνίζονται για την απόκτηση υλικών αγαθών και χρημάτων.

Το ρόζ είναι το χρώμα του έρωτα, την θηλυκότητας, της παιδικότητας και της αγάπης. Τα άτομα που αποφεύγουν αυτό το χρώμα χαρακτηρίζονται από έντονη άρνηση της θηλυκότητάς τους και της ανωριμότητας που ίσως καλύπτουν.

Το λευκό χρώμα, (που για ευνόητους λόγους δεν χρωματίζω), είναι το χρώμα της αγνότητας και της ξεκούρασης. Η υπέρμετρη χρήση του άσπρου χρώματος δείχνει απότομο και εκρηκτικό χαρακτήρα με τάσεις φυγής.

Τέλος, το μαύρο χρώμα δηλώνει σοβαρότητα, αντικοινωνικά στοιχεία χαρακτήρα, αποφασιστικότητα αλλά και καταθλιπτική διάθεση.

Βέβαια, όπως έχουν διαμορφωθεί στις μέρες μας οι τάσεις της μόδας το μαύρο είναι ο, τι πιο hot μπορεί να φορεθεί.



Οπότε ας μην πανικοβληθούμε προς το παρόν που όντως η ντουλάπα μας κατακλύζεται από μαύρη μαυρίλα!

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Σχέσεις ‘‘ξαναζεσταμένο φαγητό’'



Υπάρχουν ειδών και  ειδών σχέσεις. Σχέσεις που αρχίζουν από έρωτα με την πρώτη ματιά και κρατάνε στα χρόνια και στους αιώνες μην πω (αφήστε με να υπερβάλω κι εγώ λιγάκι). Άλλοι πάλι μεγάλοι έρωτες ξεκινάνε εντελώς ξαφνικά από κει που δεν το περιμένεις κι έτσι ξαφνικά όπως ξεκινάνε, έτσι απότομα τελειώνουν. Υπάρχουν επίσης οι σχέσεις ρουτίνας, οι σχέσεις που καταλήγουν «και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα», αλλά και πιο ψυχοφθόρες σχέσεις τύπου ‘ξαναζεσταμένο φαγητό’.

 Ναι καλά ακούσατε «ξαναζεσταμένο φαγητό», που οι περισσότεροι από εμάς εκεί έξω έχουμε μπει στον πειρασμό να δοκιμάσουμε ενώ ξέρουμε ήδη τη γεύση που έχει! Αυτές οι σχέσεις έχουν το χαρακτηριστικό ότι έχουν έρθει, έχουν παρέλθει τις έχουμε σκυλοβαρεθεί όμως κάτι μας κάνει και τις ζεσταίνουμε ξανά και ξανά.




Αφού όμως έχει ήδη δοκιμαστεί το ίδιο φαγητό και μάλιστα στο απόγειό του γιατί να το προτιμάμε ξαναζεσταμένο;

Τι μας ωθεί να το κάνουμε αυτό;  Πολύ απλά η επιβεβαίωση που αντλούμε.                
Μπορεί η γεύση να μην είναι ίδια, ξαναζεσταμένο γαρ, αλλά η αυτοεκτίμηση ανεβαίνει στα ύψη. Όμως αξίζει τον κόπο;

Κάποιες φορές είναι απλά χάσιμο χρόνο μέχρι να βρεθεί κάτι νέο για να συγκλονίσει καρδιές και σκέψεις, όμως άλλες φορές μπορεί να είναι και κάτι βαθύτερο. Ίσως μια σχέση εξάρτησης που δεν μπόρεσε ποτέ να διακοπεί.

Σε ένα δίκαιο κόσμο, και ιδανικό πάνω απ’ όλα, θα τα ξεπερνούσαμε όλα αυτά γρήγορα και δεν θα καθηλωνόμασταν κάθε φορά που θα αισθανόμασταν ευάλωτοι και με ψυχολογία στα πατώματα.


Πάραυτα, κατανοώ την αδυναμία μας αυτή που μας κάνει να παλινδρομούμε σε τέτοιου είδους, ψυχοφθόρες θα το έλεγα, σχέσεις. Ξέρω «κρύο καιρός για δύο» και αν είσαι και single ειδικά τώρα το χειμώνα δεν έχεις και ποιόν να σε ζεστάνει! Το ζήτημα είναι να βρούμε τη δύναμη και τα ‘guts’ να το ξεπεράσουμε όλο αυτό το φαύλο κύκλο και να συνεχίσουμε ακάθεκτοι τη ζωή μας χωρίς πισωγυρίσματα, συνειδητοποιώντας ότι δεν χρειαζόμαστε κάποιον που απλά και μόνο θα μας ζεσταίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα.




Διότι ζέστανε και ξαναζέστανε,  ίσως το κάψουμε στο τέλος το ‘φαγητό’… αν δεν έχει μπαγιατέψει ήδη από μόνο του!

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012

Όνειρα...

Λένε πως τα όνειρα είναι απόδειξη  του καλού και βαθύ ύπνου...
Λένε πως τα όνειρα ξεκουράζουν ψυχές και σώματα...
Σε ένα παράλληλο σύμπαν ίσως και να συμβαίνει αυτό!
Για εμένα τα όνειρα εκτός από απόδειξη ύπαρξης του ασυνείδητου κόσμου είναι και ένα είδος φρίκης...
Είναι πάντα εκεί για να μου θυμίσουν, πρόσωπα, καταστάσεις, λόγια...που δεν θέλω να θυμάμαι...!
Είναι ένα είδος τιμωρίας, σκληρής και βάναυσης...
Ναι, τα όνειρα είναι η τιμωρία μου!
 Μάλλον τα όνειρα με τιμωρούν...με τιμωρούν για όσα ποτέ δεν θα γίνουν εξαιτίας μου, για όσα ποτέ δεν κατάφερα να πω...και που δεν πρόκειται ποτέ να τα πω... για τις επιλογές μου που είναι 'πεθαμένες' εξ'αρχής.
Δεν γίνεται να μην βλέπεις όνειρα...είναι και αυτό ένα πρόβλημα...όμως δεν γίνεται και να βασανίζεσαι βλέποντας αυτοκαταστροφικά όνειρα. Ακόμη και τα πιο αισιόδοξα έχουν θέμα κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, με πρόσωπα που είναι ακατόρθωτο να συμβαδίσεις, όσο εύκολο κι αν φαίνεται...
 Βέβαια,αν υποθέσεις οτι δεν υπάρχει ελπίδα, εξασφαλίζεις οτι δεν θα υπάρξει ελπίδα...
Θα υπάρξει; δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι να "ξεχνάω", όμως τα γεγονότα δεν παύουν να υπάρχουν επειδή Αγνοούνται.

*Αφιερωμένο σ'εκείνον που δεν θα το δει ποτέ...



Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία;!



Κάποτε συναντούσα παντού γραμμένο το εξής : “όσο ζω ελπίζω και όσο ελπίζω απελπίζομαι”, όπως ακριβώς είναι τώρα το “βασανίζομαι” παντού αποτυπωμένο στους τοίχους του κέντρου και όχι μόνο.

Τελικά ισχύει ότι ελπίζουμε ασταμάτητα εφ όρου ζωής ή μήπως η μεγάλη και συνεχόμενη ελπίδα μας μεταμορφώθηκε σε απελπισία, που με τη σειρά της κατέληξε στο να βασανίζει κόσμο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους τοίχους του κέντρου;

Σίγουρα εκείνοι οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν από αισιοδοξία θα σπεύσουν να δηλώσουν πως ναι όσο ζουν θα ελπίζουν στο καλύτερο και θα ατενίζουν το μέλλον με άπλετο θετικισμό θεωρώντας, φυσικά, πάντα πως το ποτήρι είναι μισογεμάτο ακόμη και αν βλέπουν τον τυφώνα Sandy να έρχεται κατά πάνω τους απειλητικά!

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που το ποτήρι τους είναι μονίμως μισοάδειο, τους αρέσει να δραματοποιούν συχνά τα γεγονότα της ζωή τους και είναι επηρεασμένοι όχι μόνο λόγω της σημερινής δύσκολης κατάστασης που αντιμετωπίζουμε αλλά γενικά από την ανελέητη απαισιοδοξία και μοιρολατρία που τους κατατρέχει. Σε αυτούς μην περιμένετε να βρείτε ίχνος ελπίδας, ούτε σε αυτή ούτε στην άλλη ζωή! Η ελπίδα τους είναι είδος προς εξαφάνιση!





Υπάρχει τέλος, και η κατηγορία των ανθρώπων που βρίσκονται κάπου στη μέση. Αυτοί μπορεί να μην είναι φύσει αισιόδοξοι, αλλά σίγουρα δεν είναι και βασίλισσες του δράματος. Ελπίζουν συγκρατημένα και με λογική και απελπίζονται όταν θεωρούν πως δεν υπάρχει χώρος για καμία ελπίδα και πως αυτό θα ήταν κάτι καθαρά ουτοπικό και αστείο.

Γιατί καλώς η κακώς, όταν βλέπεις τον τυφώνα, καλή ώρα, να έρχεται κατά πάνω σου δεν υπάρχει χώρος για θετικές σκέψεις εκείνη τη στιγμή, παρά μόνο για το πώς θα επιβιώσεις ,αν αυτό είναι εφικτό.

Δεν ξέρω αν ανήκω ξεκάθαρα σε μία απ ’όλες τις κατηγορίες που ανέφερα. Ξέρω όμως πως σίγουρα συγκεντρώνω στοιχεία από όλες, όπως και πολλοί από εσάς.





Παρ’ όλα αυτά θεωρώ πως το να τρέφει κανείς ελπίδες έστω και συγκρατημένες είναι κάτι σημαντικό για όλους μας, γιατί έτσι δεν βαλτώνουμε σε μία μόνιμη και μίζερα ανίατη και αυτοκαταστροφική κατάσταση.

Εξάλλου αν και η ύστατη ελπίδα μας (εφόσον αυτή υπάρχει) ‘πεθάνει’, τι μας απομένει μετά;

*το κείμενο είναι διαθέσιμο και στο www.artsandthecity.gr

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Ναι η Όχι ;

Είναι κάποιες φορές που είσαι στο μεταίχμιο. *

Το μεταίχμιο θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι :


'' Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα/
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι/
να πούνε.
Φανερώνει αμέσως όποιος το'χει/
έτοιμο μέσα του το Ναι και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή  του.


Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει./
Aν ρωτιόνταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε./
 Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του.''




Κ. Π. Καβάφης_


Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2012

Άστο γιʼ αύριο…!



Θυμάσαι ακόμα αυτή την εκκαθάριση που είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου ότι θα κάνεις στο γραφείο σου πριν 2 μήνες, εκείνη την αναθεματισμένη δίαιτα που θα ξεκινούσες από Δευτέρα ή ακόμα και εκείνη την εργασία που έχεις να παραδώσεις σε λίγες μέρες και δεν έχεις καταπιαστεί ακόμα ούτε καν με τον τίτλο;

Φυσικά και τα θυμάσαι όλα αυτά, αφού ακόμα εξακολουθεί το γραφείο σου να πνίγεται από χρωματιστά post it κάθε λογής και από αντικείμενα παντός είδους, τα περιττά κιλά να σε καταδιώκουν και η εργασία να σου έχει γίνει ένα μόνιμο και βασανιστικό άγχος.

Σε όλους μας συμβαίνει να είμαστε αναβλητικοί, να έχουμε δηλαδή να καταπιαστούμε με αρκετά ζητήματα σημαντικά για εμάς, αλλά να το αναβάλλουμε διαρκώς έχοντας έτοιμη και την περίφημη φράση-δικαιολογία που έχει σαν σκοπό να κατευνάσει το άγχος μας «άστο γι’ αύριο» και ούτε γάτα ούτε ζημιά.


Στην ουσία δεν φταίει η αναβλητικότητά μας για ο, τι μας συμβαίνει, αλλά το ότι λειτουργούμε χωρίς να έχουμε ένα πλάνο στο μυαλό μας και χωρίς να έχουμε βάλει σε μία τάξη τις ανάγκες μας, ξεκινώντας από την πιο σημαντική και καταλήγοντας στη λιγότερο επείγουσα


Υπάρχει σωτηρία ως προς αυτό; Θα με ρωτήσετε!

 Εννοείται πως υπάρχει, γι’ αυτό θα σας παραθέσω κάποια tips που βοηθούν ώστε να βάλετε τον εαυτό σας και τις εκκρεμότητες σας σε μία σειρά.
 ■Πρώτα απ’ όλα, αποσαφηνίστε τους στόχους σας και κάντε τους πιο ξεκάθαρους.
■Σημειώστε σε χαρτί τις εκκρεμότητες σας με σειρά προτεραιότητας και τοποθετήστε το σε εμφανές σημείο ώστε να το βλέπετε συνέχεια, θα σας πρότεινα στο ψυγείο (για ευνόητους λόγους).
■Λειτουργήστε χρησιμοποιώντας ένα χρονοδιάγραμμα, το οποίο να μην είναι πολύ χαλαρό, αλλά ούτε και πολύ αγχωτικό, με βάση τις ημερομηνίες που πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες σας.
■Ασχοληθείτε με τους στόχους σας κάθε μέρα όλο και περισσότερη ώρα, ξεκινώντας από τον ελάχιστο χρόνο των 10 λεπτών ημερησίως.
■Ανταμείψτε τον εαυτό σας για κάθε στόχο που φέρνετε εις πέρας αποτελεσματικά.
■Διαγράψτε απ’ τη λίστα σας τους στόχους που καταφέρνετε να πραγματοποιήσετε.
■Σημειώστε κάθε εβδομάδα την πρόοδό σας.

Το παραπάνω πλάνο είναι αρκετά βοηθητικό ώστε να οργανωθείτε και να καταπολεμήσετε σε ικανοποιητικά επίπεδα την αναβλητικότητα.

Καλά αποτελέσματα!

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

Αγάπη είναι....

*Αγάπη είναι...να αγαπήσει σ'εσένα, ο,τι εσύ δεν κατάφερες να αγαπήσεις στον εαυτό σου....
Ωραίο ακούγεται...στην πράξη κολλάει...
Γιατί όποτε κάνω την ερώτηση :"είσαι ευτυχισμένος/η;" όλοι κλαίνε;;;
Τί γίνεται πια...; Κανείς δεν βρέθηκε να αγαπήσει κάτι επάνω σας...;
Μήπως μάθατε να ζείτε στο περίπου με μισά πράγματα;
 Περίπου σχέσεις...περίπου δουλειά...περίπου σπουδές....περίπου, περίπου, περίπου....
Ένα πράγμα που απεχθάνομαι είναι οι μισές καταστάσεις...και όσο τις απεχθάνομαι τόσο φλερτάρουν μαζί μου!
Και να λοιπόν η μεγαλοπρεπής επιστροφή των ονείρων...."και πάλι μαζί σας"....μην τα χάσουμε!
Και να τα παραμυθιάσματα....
Όχι ούτε εγώ θα μπορούσα να πω πως είμαι ευτυχισμένη...αλλά δεν έχω την ανάγκη να το θρηνίσω...είμαι ικανοποιημένη όμως και κατά διαστήματα χαρούμενη...γιατί βλέπω να πραγματοποιούνται στόχοι μου που φάνταζαν ακατόρθωτοι...
Στην καρδιά μου όμως επικρατεί...
 Χάος, χάος, χάος!

*Mπορείς να το κάνεις άραγε;

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Το τυχαίο τηλεφώνημα...

Ήταν βράδυ και ήμουν έτοιμη να βγω...πάλι για φαγητό καταλήξαμε με την κολλητή μου..."όπου μάσα και χαρά...πρώτες"!
Πριν απ'όλα αυτά και ενώ ήμουν στην πόρτα,χτύπησε το τηλέφωνο μου και το σήκωσα ασυναίσθητα...πού να φανταστώ οτι θα μου έκανες την έκπληξη...!
Η αφορμή να δείς τι κάνω και καλά δεν έπιασε...όμως διέκρινα πραγματικό ενδιαφέρον πίσω από τις λέξεις σου.
Μου μίλαγες ακατάπαυστα, χωρίς να βαριέμαι να σε ακούω! Μέσα μου χαιρόμουν απίστευτα, αλλά ακουγόμουν συγκρατημένη όπως είπες και εσύ. Προσπαθούσα, βλέπεις, να το ελέγξω!
Μου μίλησες για το πόσο βαρετά είναι εκεί που είσαι, για τις διακοπές που πέρασαν, για το καλοκαίρι που ακόμη συνεχίζεται παραδόξως...μου είπες τόσα νέα χαρούμενα!
Μου μίλησες για τα πάντα, χωρίς να σε ρωτήσω!
Γιατί;;; Γιατί μετά από τόσο καιρό;
Χωρίς να επιδιώκεις τίποτα γιατί το κάνεις;
 Ίσως και να μου έφτιαξε το βράδυ, αυτή η εξομολογητική σου διάθεση!
 Σίγουρα έφαγα με μεγαλύτερη όρεξη!
Εσύ όμως;
 Να ανησυχήσω για σένα και τα 'αδιέξοδά' σου;
Ελπίζω να καταλάβεις...
Εγώ πάλι εξακολουθώ, όπως πάντα να είμαι χαμένη στη μετάφραση....

Εγώ, εγωιστής;;


Δεν είναι λίγες οι φορές που μας έχουν απαντήσει με την παραπάνω ρητορική ερώτηση, όταν είπαμε σε κάποιον πως φέρεται εγωιστικά.
 Επίσης δεν είναι και λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει φίλους να μας ρωτάνε αγανακτισμένοι με την ανεκτικότητά μας: «μα καλά δεν έχεις καθόλου εγωισμό;»
Τι είναι τελικά ο εγωισμός, είναι κάτι θετικό ή κάτι αρνητικό;
Προφανώς και ο εγωισμός είναι  μια συμπεριφορά με καθαρά αρνητική χροιά, τις περισσότερες απ’ τις  φορές που εκδηλώνεται. Ακόμα και σαν λέξη που χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάποιον, είναι φορτισμένη αρνητικά.
 Εξάλλου, δεν μου φαίνεται και πολύ λογικό να αποκαλέσουμε  ‘εγωιστή’ ένα άτομο θέλοντας να το επαινέσουμε!
Παρ ’όλα αυτά η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, όταν εκδηλώνεται ,φυσικά ,εντός λογικών πλαισίων. Ο εγωισμός όμως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό. Είναι μια παθολογική κατάσταση, μια εσφαλμένη αντίληψη πως όλα περιστρέφονται γύρω από εμάς και μια επίμονη άρνηση να ακούσουμε τα θέλω και τις ανάγκες των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας, αλλά και τα πραγματικά θέλω της δικής μας ύπαρξης.
 Δεν είναι αγάπη προς τον εαυτό μας, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από αγάπη, πέρα από κάθε όριο και μέτρο και οδηγεί συχνά στην αυτοκαταστροφή του είναι μας.

Όπως έλεγε και ο Arthur Schopenhauer : «Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλους, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση. »
Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, ισχυριζόμαστε πως χρησιμοποιούμε τον εγωισμό για να προστατέψουμε τον εαυτό μας, από καταστάσεις που πιστεύουμε πως θα μας πληγώσουν, θα μας περιορίσουν και θα μας στεναχωρήσουν. Αυτό όσο θεμιτό και αν ακούγεται, στην ουσία εμείς είμαστε αυτοί που περιοριζόμαστε.

Περιορίζουμε και απαγορεύουμε από τον εαυτό μας να βιώσει εμπειρίες, να νιώσει συναισθήματα, να μάθει να ζει το ευχάριστο που μπορεί να γίνει δυσάρεστο ή και το αντίστροφο. Το μόνο που καταφέρνουμε με αυτό τον τρόπο είναι να ζούμε πολύ επιλεκτικά και ‘αποστειρωμένα’, όντας φαινομενικά ευτυχισμένοι, στην πραγματικότητα όμως βιώνοντας μοναξιά και απομόνωση , αποφεύγοντας να βιώσουμε αληθινή φιλία, αληθινή αγάπη και αληθινά συναισθήματα.
Δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα πληγωθούμε και θα στεναχωρηθούμε, αν απεξαρτηθούμε από τον αρρωστημένο εγωισμό που μας κατατρέχει, όμως θα δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει και θετικά, αληθινά συναισθήματα, συναισθήματα που ίσως μας κάνουν κομμάτια κάποια στιγμή, όμως είναι προτιμότερο από το να είμαστε υποταγμένοι στον ‘εγωιστικό’ εαυτό μας για μια ζωή. Δεν συμφωνείτε;

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Review για την ταινία Amour του Michael Haneke!



Review: Αγάπη/ Amour, του Michael Haneke.



Αποτελεί αδιαμφισβήτητα την ταινία της χρονιάς. Είναι ένα αριστούργημα και όχι μόνο για το σινεφίλ κοινό.

 Ο Haneke σταμάτησε πλέον να παίζει ‘‘funny games” και δημιούργησε μια αληθινή και συγκινητική ταινία με έντονες δόσεις ανθρωπισμού. Αποτέλεσμα; Η συνταγή πέτυχε και κατέκτησε ακόμη έναν χρυσό φοίνικα!

Η υπόθεση, απλή και προσιτή, θα μπορούσε να αποτελεί την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων της εποχής μας.

Η Anne και ο Georges είναι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που ζουν μια ήσυχη ζωή γεμάτη από κονσέρτα και cd κλασσικής μουσικής στο Παρίσι. Είναι συνταξιούχοι, καθηγητές μουσικής, με ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο μόρφωσης, αξιοπρέπειας και τρόπων συμπεριφοράς. Η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός τους είναι κάτι αξιοθαύμαστο και πολύ όμορφα δοσμένο σκηνοθετικά και υποκριτικά, σε πλαίσια ώστε να αγγίζουν τη χρυσή τομή/μέτρο. Μαζί έχουν αποκτήσει και μία κόρη, επίσης μουσικό που κάνει περιοδείες παίζοντας σε κονσέρτα, με την οποία διατηρούν αρκετά διακριτικές ,αραιές και ανύπαρκτες στην ουσία επαφές.

 Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που παθαίνει ξαφνικά η πρωταγωνίστρια (Anne), θα αποτελέσει την αιτία της διαταραχής των ισορροπιών στη ζωή και στη σχέση του ζευγαριού. Γίνεται οφθαλμοφανές το πόσο νοιάζεται ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα, καθώς θα αναδειχθούν έντονοι και αμοιβαίοι φόβοι και ανασφάλειες, αλλά και η υπομονή και η υπερπροσπάθεια του συντρόφου της να την φροντίσει, η οποία είναι καθηλωτική!


Ρεσιτάλ υποκριτικής δίνουν και οι δύο ηθοποιοί. Η Emmanuelle Riva για τον τρόπο με τον οποίο υποδύεται την ηλικιωμένη γυναίκα που υποφέρει από παράλυση και δυσκολίες στο λόγο εξαιτίας του εγκεφαλικού και ο Jean- Louis Trintignant  που υποδύεται την τραγική φιγούρα του συζύγου που δυσκολεύεται να αποδεχθεί τη νέα εικόνα της άρρωστης πια συζύγου του, με αποτέλεσμα σιγά σιγά να καταρρέει.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι δύο. Κανείς μας δεν ξέρει πως μπορεί να εξελιχθούν τα γεράματα του, αλλά το κυριότερο είναι πως κανείς μας δεν ξέρει αν τα πρόσωπα που έχουμε δίπλα μας θα αποδειχτούν ικανά και θα καταφέρουν να αντέξουν μέχρι το τέλος δύσκολες καταστάσεις όπως η συγκεκριμένη.

Τελικά πόσο δυνατή μπορεί να είναι η αγάπη ώστε να αρκεί για να καθορίσει την έκβαση δύσκολων και ανυπέρβλητων καταστάσεων που δεν έχουν επιστροφή;

 Η απάντηση βρίσκεται στην ταινία. Μην τη χάσετε!


Σκηνοθεσία/ Σενάριο : Michael Haneke
Cast: Jean- Louis Trintignant, Emmanuelle Riva, Isabelle Huppert



Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Τάσος Λειβαδίτης....(απόσπασμα)

Ἡ πλατεῖα θὰ μείνει ἔρημη
σὰ μιὰ ζωὴ ποὺ ὅλα τάδωσε, κι ὅταν ζήτησε κι αὐτὴ
λίγη ἐπιείκεια
τῆς τὴν ἀρνήθηκαν.
Χωρὶς ὄνειρα νὰ μᾶς ξεγελάσουνε καὶ δίχως φίλους πιὰ
νὰ μᾶς προδώσουν…
Γιατί οἱ ἄνθρωποι ὑπάρχουν ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκουνε
μιὰ θέση
στὴ ζωὴ τῶν ἄλλων.
Ή
ἕνα θάνατο
γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἄλλων…

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012

Το νόημα των δώρων στη ζωή μας!

  

Ήταν νωρίς το πρωί όταν ένα μεγάλο πακέτο με όμορφο περιτύλιγμα εισέβαλε αλαφιασμένα στο σαλόνι του σπιτιού μου.
 Αφού σιγουρεύτηκα ότι ο παραλήπτης ήμουν εγώ και μόνον εγώ, δεν μου έμενε τίποτε άλλο από το να το ανοίξω .Η έκπληξη για εμένα ήταν μεγάλη και η χαρά ακόμη μεγαλύτερη, καθώς προερχόταν από ένα πρόσωπο που υπεραγαπώ!
Διαπίστωσα πως κάποιες φορές, όσο και αν το αρνούμαστε, η δύναμη και η πραγματική σημασία των δώρων είναι τόσο μεγάλη και τόσο ανυπέρβλητη, που τίποτα δεν είναι ικανό να τη σταματήσει.
Έτσι με αφορμή αυτή την τυχαία ιστορία, πήρα την απόφαση να αφιερώσω αυτό το άρθρο στα δώρα.
Όλοι μας συχνά- πυκνά έχουμε γίνει αποδέκτες δώρων (ή θα γίνουμε), ή έχουμε χαρίσει δώρα. Όλοι έχουμε μπει στη διαδικασία αναζήτησης του κατάλληλου αντικειμένου που θα μπορούσε να αρέσει στο άτομο που θέλουμε να το χαρίσουμε. Εξάλλου, η καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε ευνοεί τέτοιου είδους πράξεις.
Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι υποστηρίζουν πως τα δώρα διευκολύνουν τη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων, καθώς καθορίζουν το είδος τους και ενισχύουν τους φιλικούς και οικογενειακούς δεσμούς.
Η εμπορευματοποίηση των πάντων, όμως, ίσως μας έχει κάνει αρκετές φορές να αρνούμαστε κατηγορηματικά να δεχόμαστε δώρα, αλλά κυρίως να σταματήσουμε την αγορά δώρων και να εκφράζουμε με άλλους τρόπους τα συναισθήματά μας στους ανθρώπους που αγαπάμε.
 Το να απαγορεύουμε στους άλλους να μας χαρίσουν κάτι, είναι σαν ουσιαστικά να τους απαγορεύουμε να μας σκέφτονται και να αναζητούν πράγματα που μας αρέσουν. Οπότε δεν τους αφήνουμε να νιώσουν τη χαρά όλων αυτών των καταστάσεων.
Ακριβά ή όχι, φανταχτερά και μη, τα δώρα όταν προέρχονται από άτομα που μας αγαπάνε πραγματικά, δεν έχουν σημασία για εμάς τα πακέτα που βρίσκονται μέσα ή η χρηματική αξία τους, αλλά η συναισθηματική αξία και όλα τα όμορφα συναισθήματα που είναι κρυμμένα μέσα στα ίδια τα πακέτα!

*Το κείμενο είναι διαθέσιμο στο www.artsandthecity.gr

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012

Το μικρόβιο της ευτυχίας!


 


Διαβάζοντας ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο το “Lalaland” είδα μια φράση που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Η φράση έλεγε: « Νομίζω ότι έχω πάθει ευτυχία. Πιστεύεις πως είναι κακό;». Μπήκα σε σκέψεις ώστε να γράψω γι’ αυτή τη λέξη που πασχίζουμε να αποκτήσουμε, γι’ αυτή τη δύσκολη λέξη.
Και είναι δύσκολη γιατί όταν την έχουμε στα χέρια μας την «κλωτσοπετάμε» από δω και από κει και την ξοδεύουμε άσκοπα και άτσαλα, ενώ όταν θεωρούμε ότι μας λείπει κάνουμε ο, τι δεν πρέπει για να την αποκτήσουμε!

Ωστόσο, κάποιοι που είναι σίγουροι ότι τη βιώνουν  αισθάνονται τύψεις που σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για όλους μας, εκείνοι απολαμβάνουν αυτό το υπέρτατο συναίσθημα ευδαιμονίας.


Τι σημαίνει όμως ευτυχία;

Ετυμολογικά η ευτυχία αποτελείται από το πρόθεμα ευ και τη λέξη τύχη. Στην ουσία είναι η ευνοϊκή τύχη.

Η καλή τύχη που είχε κάποιος σύμφωνα με τους αρχαίους έλληνες ήταν το εισιτήριο για τον κόσμο της ευτυχίας.

Στις μέρες μας ευτυχισμένος θεωρείται ο άνθρωπος που είναι απόλυτα ικανοποιημένος απ ’τη ζωή του, που έχει καταφέρει να επιτύχει τους στόχους του και που τα πράγματα γενικά του πάνε από το καλό στο καλύτερο!

Παρ ’όλα αυτά κάποιοι συγχέουν το αίσθημα της ευτυχίας με την ικανοποίηση της απόκτησης  χρημάτων και υλικών αγαθών . Ναι δεν λέω, είναι ωραίο να έχεις μια ντουλάπα ίδια και απαράλλακτη με εκείνη της Carrie Bradshaw , όμως αυτό είναι κάτι εντελώς επιφανειακό και  φυσικά όταν όλα αυτά τα αγαθά εξαφανιστούν, εξαφανίζεται μαζί ως δια μαγείας και η υποτιθέμενη ευτυχία.

Αν με ρωτήσετε τι είναι για εμένα η ευτυχία, το μόνο που θα μπορούσα να απαντήσω είναι πως δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά στιγμές. Οι στιγμές που νιώθουμε την απόλυτη χαρά και ηδονή!

Εξάλλου και ο Freud έλεγε πως ‘‘από τη συμπεριφορά των ανθρώπων συνάγεται πως σκοπός της ζωής τους είναι η επιδίωξη και η διατήρηση της ευτυχίας. Η ‘αρχή της ηδονής’ ορίζει και επιβάλλει τόσο την αποφυγή του πόνου όσο και την αποκόμιση ευχαρίστησης’’.
Πώς θα φτάσουμε όμως στην απόλυτη ευτυχία; Είναι  δύσκολο ή εύκολο; Μήπως υπάρχει κάποια μυστική μέθοδος που μπορεί να μας οδηγήσει εκεί;
Η απάντηση που έχω να δώσω προέρχεται και πάλι από τον Freud: «δεν υπάρχει καμιά συμβουλή που να κάνει για όλους. Ο καθένας πρέπει να δοκιμάσει μόνος του με ποιον ιδιαίτερο τρόπο μπορεί να γίνει ευτυχισμένος»
Τελικά η ευτυχία σε κάποιο παράλληλο σύμπαν θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα μικρόβιο, που μακάρι να ήταν κολλητικό ώστε να παθαίναμε συχνά - πυκνά λίγο απ’ αυτή!

*To κείμενο είναι διαθέσιμο στο www.artsandthecity.gr
 

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

T.S Eliot


 Σαν σήμερα αρκετάαα χρόνια πίσω, το 1888 συγκεκριμένα, γεννήθηκε ο λατρεμένος και βραβευμένος με νόμπελ ποιητής T.S. Eliot ! 

Όπως ο ίδιος  είπε για την ποιήση : "Η Ποίηση δεν είναι η απελευθέρωση των αισθημάτων, αλλά η δραπέτευση από τα αισθήματα. Δεν είναι η έκφραση της προσωπικότητας αλλά η δραπέτευση από την προσωπικότητα. Αλλά θα πρέπει κανείς να έχει αισθήματα και προσωπικότητα για να θέλει να δραπετεύσει από αυτά."







 Ποιός είναι ο τρίτος που βαδίζει πάντα πλάι σου;
Όταν μετρώ, υπάρχουμε μόνο εσύ κι εγώ
Μα όταν κοιτάζω εμπρός στον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που βαδίζει πλάι σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε μια σκούρα κάπα, κουκουλωμένος

Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα
-Μα αυτός εκεί, απ' τ' άλλο πλάι σου, ποιός είναι;

T.S. Eliot

*Αγαπημένο μου απόσπασμα από το έργο του "Η έρημη χώρα"

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

Review : Andrew Bird- Fever Year


*Διότι βρεθήκαμε και στις νύχτες πρεμιέρας...

Μετά την απογοήτευση της sold out ταινίας του Haneke , “Amour “ , η αμέσως επόμενη επιλογή στις νύχτες πρεμιέρας  ήταν το ντοκιμαντέρ ‘‘fever year’’.
Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει ένα μέρος απ’ τη ζωή και τις ζωντανές εμφανίσεις του ιδιοφυούς καλλιτέχνη Άντριου Μπερντ. Μέσα από ατέρμονες ημέρες περιοδείας  με πυρετούς και ρίγη, ο καλλιτέχνης και η φολκ/ροκ μπάντα του, με τον ευρηματικότατο ήχο, την μαγευτική και υπέροχη φωνή του, αλλά και με τους πρωτότυπους στίχους του καταφέρνει σε κάθε συναυλία να σαγηνεύσει το κοινό του και να κερδίσει επάξια τον θαυμασμό όλων και γιατί όχι και τον δικό μου!
Στο άκουσμα των μελωδίων του βιολιού και τις κιθάρας του, αλλά και στο άκουσμα τις επικίνδυνα ερωτεύσιμης φωνής του, ο θεατής μαγεύεται κυριολεκτικά.
Εντύπωση ιδιαίτερη μου έκανε ο θαυμασμός και ο σεβασμός, καθώς και ο τρόπος που εκφράζονται για εκείνον και τη δουλεία του οι συνεργάτες/μουσικοί του και η μάνατζερ του.
Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει και μια άλλη πλευρά του καλλιτέχνη. Αυτή του καθημερινού, απλού ανθρώπου, που ζεί ήρεμα στο εξοχικό του σπίτι με την οικογένειά του και όταν δεν γράφει μουσική και στίχους κάνει βόλτες στη φύση και ασχολείται με δουλειές του σπιτιού.
Ήταν ένα ντοκιμαντέρ-διαμάντι  για το μουσικόφιλο κοινό.  Ελπίζω όσοι είχατε τη δυνατότητα να το δείτε να μην το χάσατε.

*το κέιμενο είναι διαθέσιμο στη στήλη reviews στο www.artsandthecity.gr
 

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

Πόσο εύκολα μπορούμε να ξεπεράσουμε κάποιον;

Είναι κάποιοι που ισχυρίζονται και υποστηρίζουν σθεναρά πως κάθε χωρισμός  είναι και ένας μικρός θάνατος. Θάνατος της αγάπης, του έρωτα που ίσως βίωσε και της σχέσης που χάθηκε τόσο άδοξα τελικά ενώ είχε προοπτικές να επιβιώσει.
Ακόμα και ο Φοίβος Δεληβοριάς τα έλεγε στο τραγούδι του... «θέλω να σε ξεπεράσω, μα δεν γίνεται …», όμως όντως δεν γίνεται ή είναι κι αυτό άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού μας ;
Είναι εύκολο τελικά να ξεπεράσεις ένα σημαντικό άτομο της ζωής σου, ή θέλει κόπο και χρόνο , μαζί με 20 πακέτα χαρτομάντιλα ;
Ένας σαρκαστικός τύπος θα απαντούσε  «δε θέλει κόπο θέλει τρόπο» κι εγώ θα έρθω να τον συμμεριστώ απόλυτα.
Σίγουρα το να ξεπεράσεις ένα άτομο που έχεις δεθεί ψυχικά και συναισθηματικά δεν είναι και η πιο εύκολη υπόθεση του κόσμου, όμως εάν εκλογικεύσουμε την κατάσταση και σκεφτούμε πιο ώριμα, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα «ουδείς αναντικατάστατος».
Επίσης στην προσπάθειά μας να ξεπεράσουμε κάποιον,  βοηθάει πολύ το να μιλάμε για όλα αυτά που μας βασανίζουν.
Είναι ευεργετική η διαδικασία του να μοιραζόμαστε σκέψεις, να ανοίγουμε την καρδιά μας και να αναλύουμε τα συναισθήματά μας με άλλα άτομα. Με αυτό τον τρόπο αποφορτιζόμαστε από τα έντονα συναισθήματα που μπορεί να βιώνουμε και κατ’ επέκταση έτσι ανακουφιζόμαστε από όλο το ψυχικό βάρος που προκαλούν τέτοιες καταστάσεις.
Το να κλειστούμε στον εαυτό μας και στις να εγκλωβιζόμαστε σε σκέψεις που μας καθηλώνουν είναι ο, τι χειρότερο και ψυχοφθόρο μπορεί να γίνει.  Δεν θα πρέπει να γινόμαστε υπόδουλοι μιας σκέψης- ‘‘του δεν μπορώ’’ στην συγκεκριμένη περίσταση-, αλλά καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ‘‘τι μπορούμε’’ να κάνουμε ώστε να βρούμε διεξόδους  για το πρόβλημα που μας ταλανίζει.
Όπως συνηθίζω να λέω «υπήρχαμε και πριν από κάποιο άτομο και θα υπάρχουμε και μετά απ’ αυτό» γι’ αυτό λοιπόν ας μην δραματοποιούμε τις καταστάσεις σαν γνήσιες drama queens  και ας πάρουμε πιο χαλαρά τα πράγματα, όσο γίνεται.
 Εκεί έξω υπάρχει ζωή, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν να τους γνωρίσουμε υπάρχει χαρά (καλά κρυμμένη βέβαια, αλλά υπάρχει) , υπάρχουν και δύσκολες καταστάσεις και τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο ικανό ώστε να μας εμποδίσει να ζήσουμε την κάθε στιγμή, ή μήπως είναι;
Η απάντηση εξαρτάται καθαρά από εμάς!

Γιούλη Τριανταφύλλου

*το κείμενο είναι διαθέσιμο στη διεύθυνση www.artsandthecity.gr

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

My heart is beating in the wrong direction...

Όμορφο κομμάτι, πολύ καλή παραγωγή και η ερμηνεύτρια καταπληκτική!

Κοινώς μ'αρέσει πολύ! <3



My heart is beating in the wrong direction and I feel so alone
Getting used to hollow words of affection is getting me so low

Hide me now and hide me well no one in the world can tell
Words to say
Hearts to sway
You will never change your way

All these voices in my mind can't stop it
Giving in is wrong I know it

But we are vulnerable inside
Making love like it's a crime


Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

Ganzi Gun!!!! yeahh!

Oι Ganzi Gun είναι ένα συγκρότημα που αγαπώ ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο.

Πέρα από τους δεσμούς αίματος που με συνδέουν με αυτό, ο ήχος τους και οι ευφάνταστες pop διασκευές τους σε rock ήχους  είναι πραγματικά κάτι που σε ξεσηκώνει και θες να τους ακούς again and again...!









 Τα δικά τους κομμάτια είναι πολύ καλά δουλεμένα και σε εντυπωσιάζουν!

Το τραγούδι "Sweet sadness" είναι το σήμα κατατεθέν τους για όσους παρακολουθούν το συγκρότημα.... και κρυφή μου αδυναμία...



Είναι μια μπάντα που έχει αρκετά live στο δυναμικό της!
 Πρόσφατα ηχογράφησαν και ένα νέο τραγούδι, που πιστεύω πως ήρθε και αυτό με τη σειρά του για να μείνει!

Απολαύστε το....



Παιδία σας περιμένουμε και αδημονούμε για το δυναμικό come back σας...!!!

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

summer moved out!

Και επίσημα πλέον, οι σημερινές βροχές σηματοδότησαν το τέλος του φετινού καλοκαιριού! Ωστόσο, πρόλαβα να κάνω μια τελευταία ηλιόλουστη βόλτα today....!


Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Όλοι λένε «σ’ αγαπώ»


Πόσο συχνά λέμε «σ’ αγαπώ», αλήθεια; Πόσες απ’ τις φορές που θα το πούμε το εννοούμε πραγματικά και πόσες το λέμε απλά από συνήθεια;
Το «σ’ αγαπώ» είναι από τις πιο σημαντικές φράσεις που έχουν ιδιαίτερο νόημα και ξεχωριστό για τον καθένα μας. Είναι μία φράση που δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην την έχει ξεστομίσει έστω και μία φορά στη ζωή του, ώστε να εκφράσει κατ’ αυτό τον τρόπο όλα τα συναισθήματα που τρέφει για κάποιον!
Σύμφωνα με τα παραπάνω, έχω καταλήξει πως η φράση «σ’ αγαπώ» δεν είναι μια απλή εκδήλωση αγάπης, αλλά μια φράση- συναίσθημα. Εκφράζει ένα πλήθος θετικών αισθημάτων που συνοψίζονται σε μία λέξη, στην ουσία. Περιλαμβάνει τον έρωτα, το ενδιαφέρον, τη ζεστασιά και ο, τι άλλο όμορφο αισθάνεται κάποιος που αγαπάει πραγματικά.
Όμως, όλα αυτά είναι μια εξιδανίκευση της πολυπόθητης αυτής φράσης, που όλοι περιμένουν να ακουστεί από τον/την αγαπημένο/η τους.
Τι γίνεται όμως, όταν αυτό δεν συμβαίνει καθόλου ή και το αντίθετο, όταν δηλαδή το ακούτε συνέχεια; Και οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ιδιαίτερα ευοίωνες και υγιείς σε κάθε είδους σχέση.
 Στην πρώτη περίπτωση, όταν δηλαδή δεν σας λένε ποτέ μα ποτέ σ’ αγαπώ , ίσως θα πρέπει να σας προβληματίσει λιγάκι. Να έχετε κατά νου ,πάραυτα, πως κάποιοι άνθρωποι προτιμούν να το δείχνουν με πράξεις, χωρίς πολλά λόγια και φλυαρίες.
 Στη δεύτερη περίπτωση, το να παραλές «σ’ αγαπάω» όλη την ώρα καταντάει κουραστικότατο και αποτελεί ένδειξη ανασφάλειας και αρρωστημένης εξάρτησης από κάποιον άλλο. Γι’ αυτό, ακόμη και στις εκδηλώσεις αγάπης σας να φροντίζετε να μην ξεφεύγετε πάντα εκτός ελέγχου και γίνεστε υπερβολικοί και κουραστικοί.

Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό όπου σταθώ και όπου βρεθώ το ακούω συνέχεια! Ζευγάρια που μιλάνε στο τηλέφωνο καθοδόν, τραγούδια στο ράδιο που εξυμνούν την ‘υπέρτατη αυτή φράση’,  σίριαλ στην τηλεόραση. Τελικά η ζωή μας και η ύπαρξή μας ολόκληρη, κατακλύζεται από άπειρα ‘σ’ αγαπώ’ που πέφτουν ανελέητα σαν βροχή, όπως τα πεφταστέρια τον Αύγουστο!
Όμορφα είναι τα «σ’ αγαπώ» δεν αντιλέγω, βέβαια, ακούγεται ομορφότερο να τα εννοούμε όταν τα λέμε.
Σε περίπτωση που δεν τα εννοούμε ,όμως, τι μέλλει γενέσθαι ;

Γιούλη Τριανταφύλλου

* το κείμενο είναι διαθέσιμο στη στήλη psycho...logy, στο www.artsandthecity.gr